Logo brugnijmegen.nl
Column Sanne

Column Sanne Leferink: Tandartsangst

Studeren, shoppen en stappen. Hoe beleven Nijmeegse jongeren hun stad? De Nijmeegse studente Sanne Leferink (19) vindt wekelijks antwoorden.

Hoewel ik niet bang aangelegd ben, is er één ding wat me de stuipen op het lijf jaagt: een bezoek aan de tandarts. Dat zit er van jongs af aan al in. Het boren van gaatjes, pijnlijke verdovingen en het geschreeuw van de behandeling een deur verderop. Nee, die tandarts is bepaalt geen pretje. Met die 'tandartsangst', wat zowaar een begrip blijkt te zijn, is de zoektocht naar de juiste tandarts eindeloos.
De start van een nieuw jaar betekent voor mij dan ook een nieuwe tandarts en daarmee een nieuwe tandartscontrole. Om door de keuring te komen is een goede wachtkamer noodzakelijk. In die wachtkamer breng je immers die zenuwslopende minuten voor de behandeling door.
Bij mijn nieuwe tandarts zag die wachtkamer er iets anders uit dan ik gewend was. Een steriele ruimte vol tandartsaccessoires had plaats gemaakt voor een knapperend haardvuurtje. Dat dat haardvuurtje afkomstig was van een televisiescherm, zullen we maar even buiten beschouwing laten. 'Lekker warm is het hier hè?' een vrouw naast me probeerde een gesprek aan te knopen. 'Niet van het haardvuurtje hoor!' Dat mocht duidelijk zijn. De vrouw achter de servicebalie riep mijn naam. Vooraf zou ik nog even een vragenlijst in moeten vullen.
Een kruisverhoor vol vragen over alle gebreken, kwalen en andere afwijkingen die van invloed zouden kunnen zijn op mijn gebit. De vrouw in de wachtkamer was inmiddels aan de beurt voor haar jaarlijkse controle. Niet veel later, zou ook ik worden opgehaald. Mijn eerste indruk van de martelkamer was verrassend goed. Geen opzichtige boren, injectienaalden en haken. Het voelde bijna huiselijk aan. Met een laatste schietgebedje nam ik plaats in de stoel. De stoel kantelde ongemakkelijk ver naar achteren en de felle neonlampen wisten mijn ogen te verblinden. Dat laatste biertje van gisteravond had ik beter kunnen laten staan. Voorzichtig opende ik mijn ogen. Opnieuw werd ik verrast. Aan het plafond was een gedetailleerd schilderij van een bloesem bevestigd. Dat was nog eens leuk kijken tijdens de wellness behandeling van mijn tanden.
Een goede afleiding, voor zenuwpezen zoals ik. Binnen de kortste keren stond mijn stoel weer overeind. Met een nieuwe tandenborstel als beloning, liep ik tevreden de kamer uit. Die tandarts viel toch eigenlijk best wel mee.

Wilt u reageren op de column van Sanne Lefrink? Dat kan via het e-mailadres:

redactie.br@persgroep.nl

Reageer als eerste

Lees ook