Logo brugnijmegen.nl
Column Sanne

Column Sanne Leferink: Babygedoe

Studeren, shoppen en stappen. Hoe beleven Nijmeegse jongeren hun stad? De Nijmeegse studente Sanne Leferink (19) vindt wekelijks antwoorden.

Een tijdje geleden viel er bij ons een geboortekaartje door de brievenbus. Het kondigde de geboorte aan van een dochtertje van een goede vriendin van ons. Tijd voor een kraambezoek!
Enthousiast begon de zoektocht naar een geschikt cadeautje, wat eindige in de aankoop van babykleertjes. Roze babykleertjes wel te verstaan. Een meisje in blauwe kleertjes was natuurlijk geen optie. Zelf heb ik niet zoveel met baby's.
Zelfs het spelen met poppen was als klein meisje niet aan mij besteed, tot grote teleurstelling van mijn moeder.
Die afkeer van baby's heb ik te danken aan horrorverhalen over bevallingen en huilbaby's. Waarom zoveel mensen dan toch bewust voor een baby kiezen, is mij tot op de dag van vandaag niet duidelijk.
De bevalling van deze baby in het CWZ, had zo'n kleine 32 uur geduurd. Dan had je natuurlijk ook wat: een baby met een enorme hoeveelheid haar, verpakt als een sushi rolletje. 'Wat een wolk hè?' Ja, wat zullen we ervan zeggen. In dit geval was het inderdaad een prachtig kindje, maar was dit niet zo geweest dan had niemand het waarschijnlijk eerlijk durven zeggen. Dan was er een opmerking gemaakt die de vraag compleet zou ontwijken. 'Ja, het is wel een bijzonder kindje.' De beschuit met roze muisjes had haar weg van de keuken tot de woonkamer inmiddels met succes afgelegd. De baby bleek een droombaby te zijn. Moeder gaf vol vreugde aan dat zij geen last had van slapeloze nachten en dat het kindje haar werkelijk in geen enkel opzicht tot last was. Het produceerde slechts kleine brabbelgeluidjes en gedroeg zich als een Babyborn pop, die op gezette tijden moest plassen. Ik moest het toegeven, van een afstandje lag de baby er zoetjes bij. 'Wil je haar anders even vasthouden?' Het zweet brak me uit. Paniek. De baby vasthouden was een heel ander verhaal. Alle doemscenario's passeerden de revue. Het kind zou kunnen gaan huilen, overgeven of poepen. De schade zou niet te overzien zijn. De schrik was schijnbaar van mijn gezicht af te lezen. 'Ik wil haar wel even vasthouden hoor!' zei mijn moeder verheugd. Als Kermit de kikker kroop de baby tegen haar aan en viel vrijwel direct in slaap. Geen van mijn doemscenario's leek werkelijkheid te gaan worden, maar ik durfde het niet aan om de baby vast te houden. Als 19-jarige wist ik vooral, dat een baby wel het laatste was waar ik nu aan moest denken. Onze vriendin daarentegen, was nog nooit zo gelukkig geweest.

Reageer als eerste