Logo brugnijmegen.nl
Krulletjes

Faneiges

  Column

In de buurt van de Vierdaagse-finish was bijna geen leeg plekje te vinden voor mijn fiets. "Nim de miene muir," bood een onbekende man mij aan. "Ik heb 't d'r opsitte feur fandaog." Hij zag er nog fris uit. "Was een lekker stukske wandele." Hij was vroeg gestart. "Da duu ik alle juire. Ken ik gaon ruste as ik da wil. Muir ik fuulde mien lekker en ik bin dus deurgelope." Hij lachte tevreden. "Sou je denke da'k gek bin op lope, muir botschappe duun fiend ik een kriem. Bekaf bin ik al nuir twee gange ien de supermert." Dat loopwerk was voor zijn vrouw. "Mo je nie denke, da'k huir da werk altied lao duun, heur." Hij bood die hulp graag aan, als er een duidelijke lijst met wensen klaar lag. "Al zou ik de hallefe winkel motte haole, dan steet Willem kluir." Hij vermoedde een opmerking en wees snel op zichzelf.

Lachend toonde hij zijn tasje met aparte petjes, vlaggetjes en toeters. "Ik maok d'r graog een feesje fan. Fandaog oek wir. Kilometers nie denke aon je surge. Faneiges lup je hier de goeie kant op. Ik praot graog. En ken hier uit dusende minse iemand uutsuke die wil luustere of meepraote." Helaas had tegenwoordig bijna niemand nog de zin, het geduld of de tijd daarvoor. Op deze bijzondere dagen lukte dat wel.

Blijkbaar was ik nu de gelukkige. "Fier daoge soame lope met minse. Allemaol achter mekuir aon. En met 't eigeste doel feur oge." Daar kwam nog bij, dat je applaus kreeg. Even zwaaien was al voldoende. Zonder problemen kon je d'r ook mee stoppen. "De hele weg bin je je eige baos. Duir he'k feertig juir op motte wachte." Hij voelde zich er prima bij. "Gewoon de ene foet feur de ander en se klappe feur je! Wuir maok je da mee? Nog wel fier daoge achter mekuir oek!"
Terwijl ik mijn fiets met een ketting vastmaakte aan een hek, vroeg hij of ik de Vierdaagse wel eens gelopen had. Die prestatie had ik nog nooit verricht, zelfs niet geprobeerd. "D'r motte oek minse sien die kenne luustere."

Reageer als eerste