[Krulletje van Leo van Stijn] Beregoed


Foto:
Krulletje van Leo van Stijn

Beregoed

Het uitzicht vanaf de heuvelrug over de verstilde winterse Ooij was sprookjesachtig. In stilte genoten mijn vouw en ik van een onwezenlijk wintertafereel, tot een schelle blije stem een eind van ons vandaan jubelde: “Hè je ’t al geheurd?” Uit duizenden herkenden we meteen de schelle stem van Greet, de vrouw van Jan, een bescheiden klusjesman van vroeger uit de benedenstad. We wisten, dat ze op het punt stonden oma en opa te worden. “Ofer twee daoge komt Mieke thuus uut ’t siekehuus. Met de kleine. Jullie komme toch seker oek? Maoke we toch muir ’n feesje fan….” Ze aarzelde veelzeggend. “… bij hullie!” Wankele sociale zekerheid had de nieuwe grootouders al jaren achtervolgd. Maar het spoor van hulpvaardigheid dat beiden nalieten, maakte veel goed. Ook dochter Mieke was niet geboren voor het geluk. Relaties bleken gemakkelijk aan te gaan, maar telkens snel te doven in problemen.

Ze had een klein huisje bemachtigd in een oude buurt, dat haar vader hulpvaardig goedkoop had opgeknapt. Vlak voor de ‘officiële opening’ waarbij wij waren uitgenodigd, had hij nog snel alle deuren geschilderd met de verkeerde kleur. “Het ie alles ofernieuw motte duun. Was nog nat bij de ope dag.” Ook wij namen toen verfsporen mee naar huis. “Mõ je heure. Bin ik gister wese kieke, want ik sou alles effe lekker soppe, feur se thuus kumt met de kleine Keffin.” Een prachtige naam met ‘n klassieke Nimweegse è. “Jan het ‘t kienderkaomertje geschilderd. Ien de goeie kleur”, stelde ze mij gerust. “De rand met beesjes oek, die Mieke had uutgesoch feur op de mure. Feur ‘n meisje ‘eendjes’, feur ‘n jungske ‘beertjes’. Jan wou altied al een kleinsoon. Um mee te neme nuir Enniesee. Nou sag ik gister pas, dat ie eendjes het geschilderd! En ’t motte beertjes sien.” 

Ze probeerde verleidelijk verdrietig te kijken. “Ik wit da jij nie allenig ken schriefe, muir oek ken schildere”, voegde ze hoopvol toe. “Sou jij duir nog dreuge beertjes fan kenne maoke? Feur mien, Keffin, Jan, Mieke en ….ofermurrege?” Ik wilde het graag proberen. In tijd van nood schilder ik ze gewoon ‘rood, swert en gruun.’

www.facebook.com/leo.vanstijn.1

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden