<p>Leo van Stijn.</p>

Leo van Stijn.

(Foto: Jimmy Israël)
Krulletje van Leo van Stijn

Effe hellepe?

Langzaam groeit ons leven naar een nieuw normaal. Maar we kruipen ongemerkt vaak te gemakkelijk terug naar ‘gesellig bij mekuir’. Zeker op de Grote Markt onder een stralend zonnetje en met weer het oude bekende koopwaar van Hentje Peters uitgestrooid over klinkers. “Douwe helpt nie, heur”, zei een oudere man naast mij nors omkijkend met een vermoeid gezicht. De vrolijke jonge vrouwenstem achter ons verontschuldigde zich. Hij reageerde er niet op. “Sorry, sorry, we moeten langzaam naar de nieuwe warmte samen”, probeerde ze.

“Ik ben d’r al helemaal klaar voor.“ Dat laatste vertelde ze aan mij, terwijl ze wees naar bergje kleurige tweedehandse kleding. “Ik hoor mijn oma nog zeggen: Duir ligge ’n puir fraoie bloesjes tusse, kiend. Wa feur jou, feur de somer.” Ze lachte een fraai gebit bloot. “Feurig juir hier ien de mode. Nie da’k niks heb um aon te trekke, heur, muir duir leit feur ’n puir cente mooi somergrei.” Het Nimweegs was ze niet verleerd. Ze was overtuigd dat het leven ook hier weer de warme, goede kant uit ging. Nijmegen was prima, maar Ibiza trok haar steeds naar de vrijheid en de warmte. Nog even geduld. “What happens in Ibiza, stays in Ibiza”, fluisterde ze me zwoel toe.

Haar hippie-achtige enthousiasme werkte als een tropenzon. Alles voor vaste prijzen van 10 cent tot 2 euro. Dat betekende ruim aanschaffen. “Nurmaol git mien friendin mee hellepe uutsuke. Muir die sou hier fast de erste keus uut gehaold hebbe. Die is so snel en griept geliek het beste weg feur mien neus. Da ken ik nie. Bin achteraf blij da se nie kon. Die had die hele staopel meegegrepe.” Veel uitdagende strakke zomertruitjes in felle kleuren met verticale roze strepen. “Wa steet mien nou ’t beste? Wil je effe helpe?” Ze stapte met de kleding buiten de kijkerskring; alle kleuren pasten haar.

Ik liep mee naar Hentje. Daar vond ze nog een kunstroos en een peace-ketting. Ze rekende af, stak de roos in Hent z’n haar en hing mij de ‘peace’ om. Ik moest toch al plassen.

www.facebook.com/leo.vanstijn.1

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden