Eentje tefeul

In een gezellig cafeetje zat ik aan een kopje koffie, toen een fit ogende man naast mij plaatsnam. Vroeger ‘Dikke Harrie’. Ik kende hem nauwelijks terug. Ook al was hij tonnetje rond, op straat voetballen of tikkertje spelen, was met hem een feest. Daar vielen rangen en standen weg en hadden uiterlijke kenmerken geen waarden.

“Hé Pieper, dà’k jou nou tref, kumt goed uut. Hàd je de maogere uutfoering fan mien nog nie gesien? Ik bin nog amper de helft fan mien eige. Mos affalle fan mien dokter, umdà’k stits mir klachte kreeg.” Behoedzaam zette hij twee krukken tegen zijn stoel. “Ik bin fan de trap gefalle en met mien folle gewich op één foet terecht gekomme. Dan sit je tuus en nie feur ’n puir daoge. Je wit dà mien frouw d’r al juire geleje mè ’n maogere lat fandeur is?” Ik had geen idee. “Kiendere ’t huus uut. Dan mô je alles eiges duun. Ik had gelukkig feul aonloop. Faste maote, fette happe en folle glaoser. Feulste weinig beweging.” Toen zijn dochter Rieta zijn eerste kleinkind aankondigde, had hij de knop omgezet. “Rieta kumt regelmaotig gesond feur mien koke en brengt mien nuir de fysio. Se kumt me hier so haole.” Hij benadrukte dat ook alle drank de deur uit moest. “Ik ken nou niemand tuus nog ’n burrel aonbiede. Dà kostte me friende, heur. Muir wà Rieta seit, dà mot gebeure. Haol ’t muir nie ien je hoofd um ’t nuir te laote.” 

Ik kreeg een beeld van Rieta als een potige tante met haar op de tanden. “Muir fan dà fitnesse krieg je durst en fan die theraopeute krieg je pien. Eén burrel ken fast gin kwaod.” Zijn glaasje werd gebracht toen de buitendeur open ging en de stem van een kleine, zichtbaar zwangere vrouw riep: “Pao, kum je?” Zonder blikken of blozen schoof hij de borrel naar mij toe met de woorden: “Leuk je gesien te hebbe, Leo. Je mot wel ‘n bietje op je gesondheid gaon lette. Die burrel ken bijnao op je buuk ballansere!” In zijn haast om weg te komen, vergat hij zijn krukken. Ik ben nog altijd benieuwd, hoe hij zich daar uit heeft gered bij ‘IJzeren Rieta’.