Duu ’s gek

Toen ik bij onze tuinpoort van mijn fiets afstapte, galmde een vrolijke vrouwenstem verbaasd: ”Joehoe.. meneer Stijn? U bint toch meneer Stijn?” Ik wilde VAN Stijn zeggen, maar zij reageerde sneller. “Lao muir, ik sie ’t al. Ik ken u fan de foto die bij die stukskes steet ien de Brug. Die lees ik altied! Hertop! Dà’s um mien Nimweegs nie te laote ferroeste. Froeger ging ik oek nuir jullie feurstellinge met mien man saliger.” 

De vrolijke noot stapte van haar fiets en zette haar knalroze fietshelm af. Het gaf mij de tijd om de dame te observeren. Zo’n fietshelm maakt beslist sportiever en jeugdiger. Een stevig permanent in zilvergrijs haar kwam tevoorschijn. 

“Ik bin Cora. Van ‘t Sandt. Ik wis nie, dà jij hier woont. Sà’k je ‘ns wà fertelle? Ik fiets altied hier nefenop nuir de stad. Git lekker herd bergaf en je ken duir je fiets tegesweurdig goed kwiet. Ien de Bisschop Hamerstraot krieg je ’n graotis nummertje um op je fiets te laote passe soedà die nog heel is um terug op nuir huus te rije.” 

Ze had een mooi exemplaar, met stevige tassen. “Feur de botschappe. Ik haol nie alles tegeliek, heur. So blief ik nog ien beweging.” Ze wachtte even, om mij de gelegenheid te geven goed naar haar te kijken. “Jij kiekt nou feural nuir mien helm. Die hè’k nie feur nop, heur. Ik bin ’n keer heel herd gefalle toen ik al haos stilstond. As soen swuire fiets git falle, is d’r gin houe mir aon. Kop goed kapot en lilleke schaofwonde. Dà was feur mien ’n herde les.”

Ik zocht bezorgd naar beschadigingen op haar gezicht of handen, maar ontdekte er geen. “Ik genees gelukkig snel en goed. Fanaf die smak rij ik nou altied met ’n fietshelm op. Folleges mien souwe dà mir minse motte duun. Het is feul feiliger en so sie je d’r hertstikke spurtief en lekker snel uut. Dà heur ik faok. Hè je nog effe?” Ze gaf mij haar helm. “Toe, duu ’s gek en set ‘s op! Jíj hoef nie bang te sien feur je krulle…”