Wà ‘n schatje…

Op de Kopse Hof, ook wel het Kops Plateau genoemd, word je altijd verrast door bijzondere inzichten en adembenemende uitzichten. De tijd van het jaar zorgde voor al wat wijdverspreide gele en witte bloempjes waarvan ik de naam niet weet. Op het pad voor mij liep onze hond Max kuierend te snuffelen. Daarachter kwamen twee deftig geklede oudere dames aan, beide wat onhandig duwend achter een rollator. 

“Falt nie mee heur om sonder te strukele over die hobbels fan die boomwortels hin te komme. En de feurste wiellekes staon stits dwers en die wille fan ’t pad af.” Het onverwachte echte Nimweegs verraste mij. Ze stelde zich voor als Allegonda Helena van Bergen Henegouwen en met een armzwaai richting haar vriendin sprak ze: “En dà’s mien sjaperonne Anneke Biesheuvel.” De dames lachten uitbundig en hartelijk. Ik volgde de handbeweging van Allegonda en zag goed verzorgde en beringde vingers met keurig parelmoer gelakte nageltjes. Haar lippen waren overdadig rood aangezet waarbij de lippenstift zich een weg baande in de rimpels rond haar mond. Haar zilverwitte haren gekapt als een Beatrixhelm. “Wà is ’t hier toch mooi! Duir ken op mien fierennegetigste nog altied fan geniete.”

“Lief hundje heb u. Frimde honde aoi ik nie, heur. Ik durref ‘t bijnao nie te fraoge, muir mag ik hum wel effe ofer die fraoie krulle strieke?” Max liet zich dat gretig welgevallen. “Och, wà ‘n schatje is ‘t. En die oge. Anneke, di mô je sien. Sien net minse-oge.” Het gaf mij de tijd om naar de wielen te kijken van een van de rollators. In de bijbehorende tas lagen grote dennenappels, ‘n paar verschrompelde kastanjes en een stuk boomschors. “Jao, meneer”, zei Anneke. “Aol hier nimt altied wà mee uut ‘t bos. As je nou ‘s mè ons meelupt, krieg je bij ons ien ‘t huus een lekkere lunch. Gewoon aonschufe. Merke se niks fan.” Ik besloot om de dames naar de hoofdweg te begeleiden zodat de tegenstribbelende wielen geen valpartij zouden veroorzaken. Ik nam de rollator over. Allegonda stak haar arm door die van mij. “Ach, ‘t maokt nie uut wà’k meebring uut ‘t bos, a‘k maar iets meebring…”