Rotjoekels

Het jaar is alweer drie maanden op weg naar de warmte. Het uitlaten van de hond wordt geregeld weer een gelegenheid om op zoek te gaan naar invallen voor nieuwe krulletjes. Zonder haast voor uitvoerige snuffelacties lokken de zitplekjes in ons stedelijke groen. Ik merkte dat er iemand voorzichtig bij kwam zitten. Toen ze begon te praten keek ik haar aan. 

“Ken je d’r tege a’k mien schoene uuttrek? Ik kom net fan mien werkhuus af, mot je wete en meneer was tuus. Dus dà was schoene aonhouwe.” Ze bukte voorover, waardoor een flinke bos blond haar als een kap over haar hoofd hing. Ze praatte daaronder door. “D’r mot son ofer, see de dokter.” Ze zuchtte pijnlijk bij het verwijderen van haar stevige stappers. Ze trok de broekspijpen omhoog en stak twee normale voeten naar voren. 

“Eindeluk. Hè’k straks die rotjoekels nog gestote oek, ferdomme.” Ik zag er niets bijzonders aan. Toen pas keek ze mij aan en zag ik een zongebruind gezicht. “Kaonuiriese eilande”, verontschuldigde ze zich. ”Nou lekker bijhouwe. Muir duir het ’t niks gehollepe”, wees ze op haar voeten. Ze had last van wintervoeten het hele jaar door. “Ik heb di fanaf mien negentiende. Gin grij fan de dokter en spesjaolist het gehollepe.” 

Ook het hele homeopathische traject had ze doorlopen. Steeds dook ze hoopvol op alle aangeraden medicijnen, smeersels, wisselbaden en exotische extracten. “Toen bin ik oek nog gaon luustere nuir minse, die d’r gin ferstand fan hebbe. Iensmere met ooiefuirskuitebene-fet. Wuirdeloos.” Ze haalde even diep adem, wat geen einde betekende maar het omslaan van een nieuwe bladzijde. ”Iensmere met tamme tokkels; ik heb ’t met peerdekastanjes geprobeerd. Werkte oek nie, net as met blote foete ien schoene met gesnipperde uitjes. Ik ken nou nog gin stamppot mir sien.”

Er was geen verbetering gekomen. “Al mos ik op peerdedrolle lope. As ‘t hielp dee ik dà.” Ze trok voorzichtig schone sokken aan en stapte in halfhoge laarsjes. “Twee maote te groot. Muir nou kriege se lucht. Ajuus.” Met frisse moed stapte ze weg. Toen ontdekte ik, dat ze een paar schoenen vergeten was. Ik riep haar terug en toonde het schoeisel. “Gooi die muir weg en was je hande goed.” Toen pas rook ik verse paardendrollen en mottenballen.