Logo brugnijmegen.nl


Foto:
Krulletjes

Spuire

"Wach effe!", zei een oudere dame achter mij bij de kassa. "Ik heurde dat u de spuirsegeltjes nie wou. En ik …" Ze hoefde niets uit te leggen. Met genoegen gaf ik haar mijn rijtje zegeltjes.
Toen ik de boodschappen in de auto legde, kwam ze naar me toe. "Ik fraog se feur mien kleindochter. Die spuirt feur duur glaswerk. Die wil op d'r eige. En wat da allemaol kost. Muir as ik ken hellepe." De nog jeugdige oma keek er zorgelijk bij. Ze had de prijzen kennelijk helder in haar hoofd. "Froeger wuire we met feul minder tefreje toch?"

Een heldere vraag waarop ik geen duidelijk en overtuigend antwoord kon geven. Er waren veel minder spullen, die we persé wilden hebben. "Alles leit feur 't grijpe en wurt in dikke folders bij je binne gegooid. Het liekt net of je da allemaol nodig hebt."
Ze zette haar boodschappentas op de grond. "Die is swuir fan grei wa tien juir geleje nog nie bestond. Kom ik mee thuus en 't git op sonder bij nuir te denke. We spuire feur beesjes en bekskes soadjes. Nuir 'n maond liet 't bij de affal. Froeger spuirde ik possegels en siguirebendjes. Srifte fol. Nou spuirt oma segeltjes ….. muir of die glaose d'r komme?"
Wij spaarden ook postzegels. "Mien man spuirde bierglaose ien 'n spesiaole kast. Juirenlang mien nek ofer gebroke ien de schuur. Tot die drie juir trug oferleed." Ze was er bewust tegenaan gevallen.
Het voorval deed mij terugdenken aan de tijd dat wij bierviltjes spaarden. Ooit hadden we er zoveel, dat we er een muur mee konden behangen. Onze collectie bierglazen bevond zich nog in de eerste groeifase.
Tijdens een bedevaart met de familie naar Kevelaar dronken we iets in een café waar ze bijzondere bierviltjes hadden. Die wilden we graag. Oma's handtas was de geschiktste verstopplaats. Haar hulp vond zij vanzelfsprekend. Het bierglas van vader lonkte ook. Dat paste er nog bij. Zonder dat zij het wist, zwaaide ze met haar tas de bediening goede dag.
"Grüüs Gott!" en stootte tegen de deurpost. Oma's zijn en blijven er om te helpen.

Shopbox