Foto:
Krulletjes

Kurt

"Da's pas de erste, die ik sie", hoorde ik verbaasd naast me. "Ik doch da die nie meer de straot op mochte." Een man met opvallend lang grijswit haar wees naar een auto naast ons, die ook wachtte op groen licht. Achterin zat een ontmijterde Sinterklaas met verdrietig afhangend haar. Naast de chauffeur trok een gepluimde Pieterman onze aandacht. Hij zwaaide driftig met een kaal bosje aanmaaktakjes. "Die is nog ech pikswert. Goeie schoenpoets gebruukt", stelde hij vast. De Piet glom ouderwets. "Wie is d'r nie blij met een bietje swert bijbeune." Een antwoord verwachtte hij niet. "Muir so, duir mot je lef feur hebbe. Afijn, hij sit feilig binne." Sint wuifde vriendelijk toen hij bij groen licht voor ons langs reed, zijn knecht groette dreigend met de roe.
"Ik bin froeger faok Piet gewist. Prebeerde ik de kiender altied aon 't lache te maoke. Tot ik 'n keer fan een kast fiel, wuir ik op was geklomme um te kenne strooie: goed fer weg en keihert." Door die val was hij 'gepromoveerd' tot Sint. "Umhoog gefalle, sa'k muir segge."

We kregen groen licht. "Swert was feur mien toen nurmaol. Ik was de knecht. Sint was de baos. Da wou ik oek graog sien. Ik baolde fan die swerte rotsooi op mien smoel." De historische discriminatie stond nog niet in het grote rode boek gekrast. De wereld leek veel eenvoudiger. Wie zoet was kreeg lekkers, wie stout was de roe. "Da was helder feur iedereen. Da pikte we. De baos had de staf, de knecht de roe." Veilig bereikten we de overkant. "Feurige juire fierde we nog pekskes-aofond met de hele femielje. Die is duirnuir iengepakt. Ik frees feurgoed." Die traditie blijkt bij meer mensen te verdwijnen. Iets geven verschuift steeds meer naar de kerst. "Die sak fan een Kerstman is oek gemekkelijker. En d'r sien herte sat. Die kenne mooi feur de slee. As alle Sinterklaose nou 's …" Ook de pietendiscussie had hem aangegrepen. Hij wees op zijn haar. "Feur niks laote groeie. Da wurt wir kurt." Kerstman met een bel leek me ook niets voor hem.

Shopbox

 

Meeste reacties