Foto:
Krulletjes

Liefe frede

"Surrie, muir mag ik oek effekes kieke?" Een drukbewegende vrouw schoof een boodschappentas tegen mijn benen. "Hè'k je pien gedaon?" Ze had me bijna in de bak kerstrestanten geduwd. Ik had een pakje kaarten opgevist. "Mooie wienterplaotjes. Ik hou nie fan kou." Haar afschuw straalde ze uit. "En Kerst slao ik follegend juir ofer. Da gedoe met famielje en kuirte."

In de bak vond ze een stenen engeltje, dat slechts een schilfertje glazuur miste. "Engele, die spuir ik al juire. Feur op de schoorsteen en 't dreswuir." Haar gezicht kreeg iets luchtigs. "Ik heb se oek opgehange ien de kersboom. Erst 'n puir kleintjes, laoter oek grotere. Tot d'r 'n puir de fleugels naome. Kwaome nie fedder dan de grond." Ze kon er nu wel weer om lachen. Na de engeltjes waren mooie kerstkaarten haar hobby geworden. "Nie um op te hange heur, muir um femielie en bekende 't beste te wense."
Die verandering had haar een tijdje goed gedaan. "Kreeg ik oek nog 's post trug. Nurmaol kon ik de briefebus wel dichplekke. Nou heurde je nog 's wa fan je famile." Ze pauzeerde even om chagrijnig te vervolgen: "A'k massel had."

Ik wilde niet vragen naar de oorzaak van deze teleurstellingen. "Alle juire stuurde ik wel 'n lillekere kuirt. Da wel." Ze speurde nog even met één hand door het afgeprijsde aanbod. Het engeltje hield ze voorzichtig tegen zich aangedrukt.
"De letste kuirt he'k feurig juir gestuurd nuir tante Annie. Froeger mien liefelingstante, muir de letste juire leek se de weg kwiet. As de kuirt nie op tied kwam folleges huir, dan ha'k 't gefrete. Kon se hertstikke kwaod wurde."
Ze keek vertederd naar haar engeltje en naar mijn pakje winterkaarten.

"Ik heb nog wel 'n mooie kuirt ligge feur huir. Met mooie wense feur 't nije juir. En nog een geldige ouwe possegel met lijm. Sou ik die di juir dan toch muir…" Ik knikte bemoedigend, het engeltje zweeg lief en zij aarzelde. "Ik krieg 't nie feur mekuir um op die achterkant fan tante Annie te likke feur de liefe frede."

Meer berichten