Foto:
Krulletjes

Wuir is tie?

"Oek effe komme kieke?", vroeg een warm ingepakte vrouwenstem naast me midden in het Valkhofpark. Op deze open plek was de winter voelbaar en zichtbaar. "Je staot hier al effekes, sag ik." Ze had me kennelijk al enige tijd geobserveerd. "As d'r wa ien de krant steet ofer di perk, dan bin ik d'r oek bij, heur." Na een periode van stilte over dit hooggelegen park stond het plots weer in de belangstelling van de politiek. "Se wille hier 'n musiektent. Plek sat." Ze trok mij vriendelijk mee naar de windarme zijde van de historische Nicolaaskapel. "Effe uut de wiend staon, want da praot hier so moeieluk met die sjaol feur de moel." Het zicht op de Waal waren we nu kwijt. "Kiek," wees ze, "duir wille se da ding neersette. Midde ien da gruun. Ken best wa wurde um minse hier 'n bietje te fermaoke." Ze keek er niet vrolijk bij. "Feur mien fuult 't as 'n goedmaokertje feur die donjon die nie deurgit."

In stilte keken we naar dit unieke stukje Nijmegen dat nog perfect paste bij Green-Capital. "Se motte 't hier oek nie folbouwe. Sien we 't uutsich kwiet." We liepen om de kapel heen en waren opnieuw verbaasd over het unieke beeld van Waal en Betuwe. "Wa souwe se folleges jou hier dan wel kenne maoke?", vroeg ze met hopeloos schouderophalen. "Een donjon!" zei ik enthousiast. Ze keek me ongelovig aan. "Bin jij nou ienins feur?" Het zou de skyline van de stad zeker verfraaien. Daar was geen twijfel over. "Wou jij da ding hier ech trug?", schrok ze. Ik knipoogde. "Ze zouden die fraaie nep-toren hier één keer in de vijf of tien jaar weer neer moeten zetten." Ze begon te stralen. "Een puir maonde uut de hoogte nuir de oferkant kieke. Is lang sat folleges mien. En dan blieft 't aontrekkeluk feur iedereen um trug te komme." Leunend op de balustrade bedacht ze: "Muir wuir leit da ding nou opgeslaoge?" We wisten het niet. "Beur mien 's effe op. Ken ik fast kieke hoe 't d'r dan uutsiet". Daarvoor waaide het gelukkig te hard.