Foto:
In gesprek met de burgemeester

Twee minuten stilte

Het zal bijna niemand ontgaan zijn; deze week staat in het teken van het feit dat bombardement op Nijmegen 75 jaar geleden is. Op 22 februari 1944, om twee minuten voor half twee, vielen de allesvernietigende bommen.

We gaan dit jaar uitgebreider herdenken dan in andere jaren. Dat is eigenlijk al begonnen met het plaatsen van de foto's van de slachtoffers op grote billboards op Plein 1944. Menig Nijmegenaar heeft de afgelopen dagen daar al even stil gestaan. Verder komen er exposities, rondwandelingen en in de Lindenberg wordt het Infocentrum WO2 geopend. En natuurlijk is er veel publiciteit. Al twee landelijke kranten en alle regionale media hebben afgelopen weekend volop aandacht besteed aan de gevolgen van het bombardement. En daar word je dan toch weer stil van. Natuurlijk ben ik als burgemeester elk jaar bij de herdenking, en spreek ik daar telkens. Maar toch, wanneer je dan de verhalen van overlevenden, getuigen en nabestaanden hoort en leest, dan word je toch telkens even stil. Het went nooit, de mensen die vertellen hoe het bombardement hun hele leven heeft beïnvloed, welke enorme persoonlijke drama's er zijn geweest en hoe het omgaan met de gevolgen in de loop der tijd langzaam is veranderd. Van tientallen jaren zwijgen tot vertellen wat er gebeurd is, als les aan de nieuwe generaties.

Deze getuigenissen zijn natuurlijk indrukwekkende verhalen. Maar bij mij maken ze ook een soort vastberadenheid los. Vastberadenheid om ervoor te zorgen dat deze verhalen verteld zullen blijven worden, dat we ervoor blijven strijden dat we nooit zullen stoppen met herdenken. Hoe langer oorlog in ons deel van de wereld geleden is, hoe belangrijker dat gegeven wordt. We hebben nu een leven in vrijheid, dankzij de offers die lang geleden gebracht zijn. Daarom ben ik uitermate trots op de initiatieven die dit jaar georganiseerd worden. Donderdagavond zal de brandgrens van het bombardement tot leven gewekt worden. Honderden mensen zullen een lint van licht door de stad vormen. Mooi detail daarbij is dat het leven gevierd wordt met zang en dans en dat Nijmegenaren van allerlei pluimage meedoen.

En vrijdag, dan is het de tijd voor de officiële herdenking. Om twee minuten voor half twee zullen we bij het monument De Schommel twee minuten stil zijn. De kerkklokken zullen luiden, zoals elk jaar tijdens de herdenking. Hoe mooi zou het zijn wanneer elke Nijmegenaar die daartoe in de gelegenheid is, op dat tijdstip met de twee minuten stilte mee zou doen. Twee minuten tijd om stil te zijn voor hen én voor ons. U doet toch mee?

Meer berichten