Foto:
Krulletjes

Ouwe tied

"Hè jij toefallig duir aon de oferkant 'n mooie man sien lope met 'n ertistiek petje op?", vroeg een voorzichtige vrouwenstem. Ik had haar al achter mij heen en weer horen schuifelen. Ze wees naar de rij huizen aan de overkant, die ik aan het tekenen was. Al tientallen jarenlang leg ik zo onze mooie stad vast. "Jij sit hier al effe sag ik. Da wurt mooi, heur." De aanpassingen aan straten en huizen vallen mij altijd op. Die nieuwe 'groei' kun je vastleggen in foto's, maar ik maak liever een nieuwe tekening van dezelfde locatie. "We hadde um elf uur afgesproke hier. Ik sie 'm nog altied nie." Ik keek op mijn horloge. "Lao muir. Da du ik nou al haos 'n kwertier."

Nerveus liep ze naar de straathoek, tuurde alle richtingen op en kwam schouderophalend terug. Ze keek naar mijn tekening. "Duir hebbe we juire trug faok gesete. Mooie tied gehad. Gerrit was toen nog soen gewone jonge. Niks gin kapsones." De beschrijving van haar Gerrit uit die 'stiekeme tied' leek mij kleurrijk overdreven. "Kwam ik 'm letst toch tege hier ien de stad. Ik kon 'm haos nie trug. So ertistiek gewurde. Nou duut ie iets met ferf. Nie fan da kleine as jij, muir heel groot." Ze hadden een hele tijd staan praten. "Oek hier, wuir jij nou sit te tekene. Da houtere huus fan de gruunste stad stond nog op deze plek."

Zijn uiterlijk was totaal veranderd. "Se noemden hum nou Sjeruir. Se konde hum oek allemaol, die d'r umhin liepe hier. Hebbe we nog lang staon praote ofer froeger." Toen hadden ze allebei "gin sent te makke. Muir nou wou ik hum traktere. Duir ien da eethuus. Hij sou komme." Ze pakte haar portemonnee. "Ik lust wel wa. Bin jij hier haos kluir? Dan ken die Sjieguir berste met sien petje. Gaon wij saome! Ik trakteer!" Omdat de panden aan de overkant best braaf wilden blijven staan, was ik moeiteloos over te halen. Toen ik mijn tekenspullen had ingepakt, hoorde ik haar verdacht enthousiast zuchten. Er liep een pet aan de overkant.

Meer berichten