Krulletjes

Da duut je goed

Met een kratje boodschappen op mijn knie probeerde ik de kofferbak van mijn auto te openen. "Wach effe met beschaodige, Stijn, ik help je." Een keurige Nimwegenuir stak twee handen uit, nam het kratje over, waardoor ik de klep kon openen. "Mekuir hellepe is een kleine moeite. Souwe meer minse motte duun," klonk het wijs onder een zwaar berookte snor. "Lupt de handel wir; uirdiger wurde we nie feur mekuir." Hij nam de tijd voor zijn filosofie. "Erst ha'k gin poen um lekker te lefe, nou bin ik bang da'k gin lefe heb um duir fan te geniete. Al die elend ien de wereld. Wat jij?"

Toen ik de boodschappen had opgeborgen, vervolgde hij vrolijk: "Jij ken 't nije juir met een gerust hert en een lege maog beginne. De rest fan je femielje oek." Hij knikte tevreden. "Die massel hebbe d'r gelukkig meer hier ien de stad. Afgelope juir he'k feul opgetrokke met butenlanders uut Heumesoord. Die hebbe 't swuir, heur."

Hij had wat kunnen helpen, niet met veel geld of goederen. "Aondach en uirdig sien. De weg wiese, nefe gaon sitte ien 't perk. Da duut goed feur die minse, muir oek feur je eige." Ik zag trots in zijn ogen. "Gaf ik se wa fan mien eige." Mijn luisterend oor deed hem goed.

"Duir ken je oek wel 's ofer schriefe. Iets gefe is altied goed feur twee kante."

Een mooie gedachte als afsluiting van een opvallend jaar. Haat en onbegrip groeide over de hele wereld. Oorlogen, aanslagen, vluchtelingen. De kerstvrede werd zelfs vermorzeld met vrachtwagens. "Muir jij kumt niks te kurt. Da sag ik wel. Goed stuksje fleis, knabbelgrei…" Dat hem het water uit de mond liep, zou overdreven zijn. Zijn uitdrukking was glashelder. "…en een wijntje met de tweede fles graotis."

Ik bedankte voor zijn hulp, opende de kofferdeksel en gaf hem de "gratis fles." Bedankjes wuifde ik weg. In mijn spiegel zag ik, hoe hij de fles in een grote, gevulde fietstas probeerde te krijgen. Hij zei 't al: "Iets gefe duut oek goed feur je eige."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden