Foto:

Column: Belaoserd

Voor informatie over een inbouwkoelkast liep ik een witgoedzaak binnen. "Mehmed is effe wa suke feur mien", zei een vriendelijke vrouw. "Hij kumt so trug, see hij." Ze streek door haar weelderige, zwartgeverfde haren. "Herstikke uirdige kerel. Luustert altied en helpt as ie da kan." Ik maakte een rondje door de winkel langs de uitgestalde koelkasten. Voor haar gezelligheid liep ze mee. "Hij is net trug fan fekansie nuir Turkije. Hij wel!", klonk het bitter. "Sou ik oek hingaon. Nie met hum, heur."

Toen ik bleef staan bij een aanbieding stopte zij ook. "Wou je soen grote? Met hoefeul man sien jullie dan thuus?" Meteen verontschuldigde ze zich. "Wuir bemoei ik mien oek mee. Iedereen het recht op sien eige surrege," Weer ging haar hand door haar wilde lokken.

Ze had een vervelende tijd achter de rug. "Belaoserd wurde deur een kerel, da ken je 'n keer oferkomme, niewuir?" Mijn stille bevestiging merkte ze niet. "Ik wit nie wuir 't aon leit, muir ik bin faoker 't haosje. En altied op 't ferkeerde moment. Nou wir flak feur een fakansie." Alles had ze geregeld en vrij genomen van haar werk. "Da was ien de fakansietied nog nie somuir geregeld." Er groeide een gevoel van wraak in haar ogen. "Merkte ik dat mien friend oek een andere frouw d'r op nuir hield. He'k 'm met mien hande ien de broeksakke de deur en de straot uut gekeke. Het elektries broodmes net op tied weggelegd. Niks slaon, heeeel kalm."

Haar ogen pasten plots nog beter bij haar verwarde haren. Ze probeerde verleidelijk te kijken en verontschuldigde zich voor haar heftige verslag. De kwaadheid was nu verdwenen. "Da kumt oek deur Mehmed", zei ze zelfs een beetje verlegen. "Die het mien opgefange. So uirdig fan hum. Hij het 't broodmes gewoon trug genome. Sonder fraoge. Hij begreep mien surg. Soen kerel, die Mehmed."

Die hoorde zijn naam noemen en lachte bescheiden, in zijn hand een krultang. "Gratis aanbieding voor u!" Ze glunderde, haalde demonstratief de tang enkele malen door de haren en keek mij verleidelijk aan. Zelfs Mehmed voelde geen vonkje. Een tang blijft een tang.

(Column: Leo van Stijn)