Promovendus Liesbeth met promotoren Noor en Mila.
Promovendus Liesbeth met promotoren Noor en Mila. (Foto: Radboud Universiteit/Dick van Aalst)

Kinderprofessoren stellen lastige vragen tijden de eerste kinderpromotie ooit

Nijmegen - De aula van de Radboud Universiteit werd woensdag 6 november overgenomen door 350 kinderen en hun ouders. Op deze plek lopen normaal gesproken afgestudeerde studenten, universitaire docenten en professoren rond, maar ter gelegenheid van de eerste kinderpromotie ooit maakten zij plaats voor kinderprofessoren, hun klasgenoten en andere belangstellenden. Aanleiding was de promotie van gedragswetenschapper Liesbeth Tilanus die als buitenpromovendus bij behandelpraktijk Marant in Elst werkt.

Het is een drukte van belang, vlak voordat de kinderpromotie begint. Ladingen kinderen drommen naar binnen, rennen rond en klimmen als apen de trappen op en af. De portier kijkt een beetje benauwd; zoveel decibel is dit gebouw niet gewend. Gelukkig kunnen ze al snel de zaal in, waar ‘commando pinkelen’ wordt gespeeld terwijl iedereen op de promovendus en de professoren wacht.

Terugvertalen naar de praktijk

Na een kort filmpje over wat promoveren en een promotie precies is, schrijden Liesbeth Tilanus en haar paranimfen de zaal in. Tilanus deed onderzoek naar het effect van dyslexiebehandelingen en promoveerde op maandag 4 november. Omdat ze altijd op zoek is naar manieren om haar onderzoeksresultaten terug te vertalen naar de praktijk, schreef ze een tijdje geleden het kinderboek 'Een kroon voor een kanjer', dat gaat over Raf, een jongetje met dyslexie. In het boek komen haar onderzoeksresultaten op een speelse manier aan bod. “En omdat ik daarmee eigenlijk een kinderproefschrift had geschreven, wilde ik ook graag dat er een kinderpromotie zou komen. Hier zou ik dan aan kinderen met dyslexie kunnen uitleggen wat ik ontdekt heb en hoe ze ondanks hun dyslexie tóch vooruitgang kunnen boeken met lezen en spellen”, vertelt Tilanus.

Eerst de volwassenen, daarna de kinderen

Op woensdagochtend deelde ze haar kennis tijdens het congres ‘Dyslexie: hoe verbinden we onderwijs en zorg?’, wat plaatsvond op haar initiatief en waar ruim honderd professionals uit zowel het onderwijs, de zorg als de overheid samen het gesprek aangingen over de toekomst van de dyslexiezorg. In de middag is het dus de beurt aan de kinderen.

Kritische vragen

Tilanus doet wat ze graag wilde doen: ze legt een zaal vol kinderen, die ademloos luisteren, uit wat dyslexie precies is en waarom het zin heeft om te oefenen. Daarna is het tijd voor een tiental kritische vragen van de kinderprofessoren. Die willen weten waarom in haar boek zoveel ruimte tussen de letters staat, hoe ze de titel van het boek heeft verzonnen en hoe men ooit ontdekt heeft dat dyslexie bestaat. De promovendus doorstaat het met verve.

Geslaagd!

Na het beraad van de kinderprofessoren, onder leiding van rector Eliane Segers, komt de commissie de zaal weer in: Tilanus is geslaagd en krijgt haar bul uitgereikt. Daarna wordt ze toegesproken door Noor en Mila, de promotoren, die net als bij een echte promotie het laudatio (een lofrede) uitspreken. De kinderen in de zaal applaudisseren en haasten zich daarna naar beneden voor een beker ranja, wat spekjes en een handtekening in hun exemplaar van 'Een kroon voor een kanjer'. En de portier? Die sluit opgelucht de deuren van de Academiezaal weer.

Meer berichten