Foto:

Krulletje: Ik mag nie klaoge

Blijkbaar was ik niet de enige, die wat bijzonders te vieren had, want ik moest aansluiten bij de rustig wachtenden buiten bij de banketbakker. Keurige strepen markeerden de anderhalve-meter veiligheid. Omdat er ook bankjes langs de kant stonden, verkoos ik een zitplaats naast een uitnodigende dame.

“Pien ien de rug ken ik d’r nie bij hebbe”, zuchtte ze.“Ik bin nou nummer drie, achter die rugsak.” Ze wees naar een forse jongeman. “Hij see wat ie mos ophaole. Duir het de bakker ’n goeie aon! Ik hou ’t bij twee appeltuirtjes. Da’s eigeluk al ééntje te feul.”

Ze stond op om haar omvang te tonen. “Da mag d’r nou wel bij, umdat d’r thuus ruumte kumt.” Ze landde weer naast me. “Sa’k je fertelle”, begon ze kijkend naar de rij die een plaatsje opschoof. “Mien man mag wir nuir sien ketoor en da werd hoog tied. Nurmaol is ie de kalmte eiges. Muir as ie duirnet so opgefokt is as nou tuus, dan beklaog ik de minse, die met hummotte werreke.” Ze straalde welgemeend medelijden uit met zijn medewerkers. “Ik begriep da nie. As ie bij mien soen smoel trok, ha’k alle daoge spruitjes feur humgekookt. Duir git hij fan ofer sien nek en duir bin ik nou gek op.”

Ze legde het niet verder uit. “Ferders mag ik ofer mien Herman nie klaoge heur. Astie nurmaol fan sien werk kumt, is ’t nog altied blij: 'Hier bin ik wir!' enkrieg ik ‘n kus, sonder d’r um te fraoge. Die hèk sins da tuuswerreke deur corona nie mir gekrege.”

Ze dacht, dat het kwam door het gevoel, dat hi jopgesloten zat met haar. “Of ik ‘m de hele dag feur de foete lup. Ech nie! Ik kiek wel uut. Hij draogt altied fan die puntschoene, maot 45”, klonk het vinnig.

De rij wachtenden was ongemerkt opgeschoven. Toen de 'rugzak' naar buiten kwam met een gebaksdoos, stond ze op en liep naar de winkel.“Wij sien erst!”, klonk het als militair commando. Ik volgde braaf achter minstens maat 48.

(Krulletje van Leo van Stijn)

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden