Krulletjes

Massel?

  Column

"Di he'k jou nog nooit sien duun! Krieg je hoog besoek?" Ik keek op van mijn hark en emmertje. "Folleges mien mag da hier helemaol nie mir, schoffele ien de feurtuin." Een lach relativeerde de boodschap. De vrouw kwam vaag bekend voor. "Gao gerust deur. Ik sie graog werreke." Met zorg probeerde ik onkruid uit het grind te verwijderen. "Da mot met 'n grote herk. Hoef je nie so laog bij de grond. Slech feur je rug."

Ze bleef vriendelijk toekijken en wees feilloos de plekjes aan waar ik opnieuw het krabbertje overheen moest halen. Een lichte irritatie begon op te komen. "Sit je dwers, hè, kommentuir. Ken ik fan mien man. Die smiet dan de hele emmer ….." Ze liet even tijd om te raden. "… ien de struke. A'k massel heb teminste." Ze lachte luid. "Gif muir effe hier da krabding. Duu ik 't feur." Kordaat pakte ze het tuingereedschap uit mijn handen. "Nou wel kieke hoe 't mot," klonk een gewijzigde stemtoon. "Anders lao 'k je betaole feur mien werk."

Opgewekt verwijderde ze het ongewenste groen. Tevreden bekeken we het resultaat. "Sal je frouw trots sien op je snelheid. Duir ken ik huir goed genoeg feur." Ik wist niet hoe ik haar moest bedanken. Zou ik bij haar thuis misschien een keer de voortuin …..? Maar daar kende ik het formaat niet van. Ik schaamde me een beetje voor haar sympathieke hulp.

Opeens herinnerde ik me, dat mijn vrouw had gezegd, dat er iemand langs zou komen om een pakje op te halen. Omdat ik voor de deur aan het schoonkrabben was, kon ik dat meteen meegeven. Met gemeende verontschuldigingen en vriendelijke dank gaf ik haar het pakje mee. Met "Duir dee ik 't nie um, heur," verdween ze.

Toen ik het laatste onkruid in de emmer gooide, verscheen mijn vrouw. Ze genoot van mijn werk in de voortuin. "Prima gedaan!" zei ze oprecht. "Echt lief van je. Ben je helemaal klaar? Kom binnen voor een kopje koffie. De mevrouw van het pakje belde, dat ze het pas over een kwartiertje komt ophalen."

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden