Logo brugnijmegen.nl
Krulletjes

De weg kwiet

  Column

"Kun je 't nie fiende, jong?" Een vriendelijk melodieuze vrouwenstem liet mij omkijken. "Ik sag je al effe suke. Ken ik hellepe?" Een charmante verschijning had al even staan kijken. "Mo je wa kwiet in de briefebus? Lao 's kieke." Ze pakte de envelop uit mijn handen en las hardop: "As kleine troos feur Annie." Geen achternaam, geen adres. "Duir hè je oek nie feul aon. Woont die Annie hier?" Ik moest bekennen, dat ik dat niet wist en nu aan het zoeken was naar een voornaam met een A. Mijn vrouw kende haar van de fysiotherapie. Ze had haar hier wel eens de flat in zien gaan. Een extra rimpel verscheen op haar voorhoofd. "Annie? Seit mien niks. Hoe siet se d'r uut?" Ze probeerde met een aantal verleidelijke standen informatie los te weken. "Knapper dan ik? Ouwer of jonger?" Ik wilde haar graag een plezier doen en verzon: veel ouder, maar lang niet zo charmant en behulpzaam. Een glimlach en een knipoogje als tegenprestatie. Dat hielp niet veel. "Steet d'r niks binne op die kuirt?" bedacht ze opeens. Ik maakte de kaart open. Daar stond alleen "Veel beterschap en snel weer op de been."

Ze dacht diep na, bekeek één voor één alle ramen van de flat en schudde langzaam haar grijze krullen. "D'r sat toch nog wat ien die enfelop?" stelde ze vast. Dat klopte. Op een ander velletje had ik een tekeningetje gemaakt van een bosje veldbloemen. Ik wist dat Annie vaker samen met mijn vrouw door het buurtbosje wandelden, als ze elkaar daar toevallig ontmoetten.
"Anneke! Ja, die is gehollepe aon d'r knie. Muir die woont ien de tweede flat, duir. Ha je hier lang kenne suke. Gif muir aon mien. Douw ik 'm wel bij huir ien de bus."
Enkele dagen later kwam er een lief antwoord van Anneke. "Bedankt feur de kuirt, de beste wense en de tekening. Wanneer kumt nou die hele uutgebreide fruitschaol, die achter op de tekening steet? Anneke."
"D'r is toch genoeg papier in huis. Welke oen gebruikt dan net het boodschappenbriefje?!"
 

Reageer als eerste

Lees ook

Meer berichten