Logo brugnijmegen.nl


Krulletjes

Mooi

  Column

Op verschillende plekken in de stad verschijnen Goudwisselwinkels. Voor zo'n zaak zag ik een man en een vrouw staan in druk gesprek. Ze waren het duidelijk niet eens met elkaar. Ik stond aan de overkant. Hun opvallende gebaren boden een voorstelling, waar ik moeiteloos de tekst bij kon bedenken.

"Nou mo je 's luustere, Annie, 't was JOUW idee!", zei de man met een venijnig wijzende vinger. "Jij wou d'r fanaf!" Ze reageerde fel. "Fanmurrege was jij wéér kwaod, da'k 'm aon wou duun, Jan. Da was de soefeulste keer." Hij reageerde door lang nee te schudden. "De fierde! Je draogt die ring nooit meer. Leit al die tied ien een deus. Ik wis nie ins da je die nog had." Ze stapte achteruit om de dreigende gebaren te ontwijken. "Nou sien we al fier juir bij mekuir en nóg bin je sjaloers op mien ex", zei ze iets kalmer. "Bin je bang da'k hum wir trugwil, die doerak?" Ze draaide zich om en dreigde weg te lopen. Hij herkende het gedrag. Als er iets onenigs opdoemde tussen hen, kwam altijd haar ex tevoorschijn. Maar ook als het leven uit heerlijke koek en ei bleek te bestaan, was die boeman er om de situatie aan te meten.

Eigenlijk was hun relatie prima. Haar kinderen hadden hem geaccepteerd en in hun hart gesloten. Ze hadden niets te klagen. Maar vandaag was haar trouwdag. "Ech, Annie, feur mien hoef je die ring nie ien te ruile. Bewuir 'm feur de kiender. Wa krieg je duirfeur? Een puir honderd euro as je massel hebt." Even stonden ze stil. Toen pakte hij haar hand en trok haar naar zich toe. "Het ferleje ken je nie uutgumme, meid. Ik wit wa jij mooi fiend. Gistere bij de garaoge. Da rooie waogetje met ope dak." Ze glunderde. "En da op dese dag. Wa lief fan je, Jan! Ze kuste hem."Die wagen is so mooi." Hij pakte haar arm. Ze gaf zich gewonnen. "Fiend je die ech so mooi? Dan gaon we duir een week lang alle dage 'n keer nuir kieke." Mijn dag kon ook niet meer stuk.

Reageer als eerste
Meer berichten