Logo brugnijmegen.nl


Krulletjes

Honderd

  Column

Doordat we de hond te logeren hebben, krijgt de buurt hernieuwde aandacht. Verplichte ruikpauzes dwingen tot rustmomenten. Tijd om vertrouwde beelden aan te vullen met details. Dan blijken niet alleen de natuur en de bebouwing veranderd. Ook de dame met rollator loopt een versnelling langzamer. Ze groette altijd, maar nu kreeg alleen de stoep vóór haar alle aandacht. "Ik sag je wel, heur", zei ze, toen ik op haar afliep. "Muir de grond git nou feur. Twee keer bin ik gefalle. Meer elend ken ik nie aon." Ze lachte nog hetzelfde. "Alles git achteruut. Ken ik kwaod um wurde en stil binne bliefe sitte. So bin ik nie en oek nooit gewist." Dat wist ik.
Ze had evenals ik in de benedenstad gewoond, voordat die ruim 40 jaar geleden aan de slopershamer werd overgeleverd. Die pijn was opgeborgen onder mooie en blijde herinneringen. "Ik mag nie klaoge: ik lup wir rond hier. Hoefeul minse kenne da nie mir segge?"

De hond vond dat we verder moesten. "Soe een he'k oek gehad. Blekkie, hiette die. Was net so wit as die fan jou. Folleges mien had ie swert wille sien, muir dan sag ik 'm nie ien 't donker." Ze miste het dier nog steeds, maar ervoor zorgen was onmogelijk.
"Ik ken nog feul eiges en da blief ik folhouwe!" klonk het resoluut. "Alle dage feuraon beginne. Dan muir sien hoe fer je kumt. Da see jouw moeder al. Wijs mins was da. Sa'k nooit fergete."
Daarmee zette ze de deur open voor warme herinneringen. "Die is toch meer as honderd juir gewurde. Gaoi ik oek feur." Juist toen ze besloten had om op haar rollator te gaan zitten, trok een wolk voor de zon. "Nou mot ik gauw gaon, want ik wil dreug binnekomme. Se hebbe mien nuir bute gestuurd!" Ze zei het vrolijk. "Ik bin juirig. Wouwe se effe wa fersiere. Nou, die drukte ken ik nie aon." Ze noemde haar leeftijd. "Die schrief je nie op, heur!" Ik beloofde het. Elke keer vooraan beginnen: met een streep begint elke tekening, met een letter ieder boek. En zo ook dit honderdste krulletje.

Reageer als eerste
Meer berichten