Logo brugnijmegen.nl


Krulletjes

Tefreje?

  Column

"Hallo allemaol! Hallo allemaol…" galmde het door ons kale trappenhuis. Alle geluidbrekende obstakels hadden plaats moeten maken voor de schilders, die de lente kwamen aanbrengen op muren en houtwerk. Hun radio kreeg volop vocale ondersteuning van het ijverige drietal als er een bekende meezinger werd gedraaid. Ze waren het Nimweegs dialect ook meester, waardoor de koffiepauze vaak een bijzondere sfeer kreeg. "Kenne we hier teminste nurmaol praote. Nie da opgeprikte, muir gewoon soeas onder mekuir. D'r sien sat minse, die d'r eige schaome um Nimweegs te praote. Wuirum? Wij sien toch fan hier." Ze misten dat Nijmeegs op de radio. "Allenig bij de kernefal heur je da nog wel 's."

Bij het schilderen waren ze boven begonnen. Het schuren ging wel met veel lawaai, maar dat was de enige overlast. Meubels werden afgedekt, randen afgeplakt en op de vloerbedekking lagen stroken papier. Slapen bleef mogelijk, want zelfs de verflucht bleek geen storende factor. Binnen de geplande schildertijd voor de bovenverdieping konden ze beneden aan de slag. "Alles sat 'n bietje mee. Mag oek wel 's, nie dan? Ik hoop, da je tefreje bint", zei de baas, toen ik weg moest voor een afspraak in de stad. Ik zei dat ik later wel zou gaan kijken naar hun prestaties. "Dan gaon wij fast effe schafte. We sien je straks wel." Terwijl zij naar hun boterhammen liepen, wipte ik toch even naar boven. Het schilderwerk was prima gedaan. Ik ontdekte wel twee plankjes die niet voorzien waren van de nieuwe frisse kleur. Dat zou ik ze later wel meedelen.

Toen ik terugkwam, werd ik opgewacht met "Je bint geliek nog nuir bofe gegaon um te kieke, hè." Het voelde of ik betrapt was op een ernstige fout. "Kiek muir nie so ruir." Er viel een korte gespreksstilte die gevuld werd met zwaar leed uit de radio. "Da saoge wij. De trap was net geferfd. Wij wouwe nog segge, as je nuir bofe gaot, allenig middenop lope." De twee plankjes vergat ik maar even.

Reageer als eerste
Meer berichten