Logo brugnijmegen.nl


Foto:
Krulletjes

Uutkieke!

  Column

Hoe antiek klinkt het al in ons digitale tijdperk: een kaartje op de bus doen voor een jarige kleinzoon. Een paar tikken op een mobieltje en een aardig plaatje erbij is toch eenvoudiger. Dat liep ik te overdenken, toen ik 's avonds laat nog naar de laatste 'open' buurtbrievenbus liep.
Wij keken altijd uit naar de postbode die de verjaardagskaarten door de brievenbus duwde. Post was verrassing. Nu valt zo'n kaart niet meer op tussen de anonieme en persoonsgerichte reclames. Maar wij houden van tradities."Ken je nie uut kieke!", riep plotseling een jonge vrouwenstem. "Steek jij so muir ofer. Da's gefuirluk, meneer. Je sag mien toch wel aonkomme?"
Ik had haar niet opgemerkt. Ik was rechtdoor aan het oversteken bij een kruispunt, toen zij voor mij langs afsloeg. Ze remde nog bijtijds.
"Ik hoorde je niet bellen", begon ik voorzichtig. "Da ding is kepot", reageerde ze fel. "En 'n nije set ik d'r nie meer op, heur. Drie sien d'r al gejat", was haar excuus. "En bij mien foader hoef ik nie meer aon te komme feur 'n nije." Ik bekeek de fiets wat beter. Daar moest meer aan vervangen worden dan een fietsbel.
"Ik had 'n goeie, muir die kon je nergend neersette. Twee kettinge d'r aon en toch pleite." Ze had het talent om medelijden op te roepen.
"Je had geen licht aan op fiets. Daardoor kon ik je niet zien. Weet je wel hoe gevaarlijk dat is?" Ze wist het. "Alles sit d'r wel op. Toch duut ie 't nie. Kiek muir."
In het licht van straatlantaarn was het euvel snel duidelijk. De bedrading was los van de dynamo. "Al wir", zuchtte ze hopeloos. "Ik krieg da hier nou nie feur mekuir." De klus leek niet moeilijk en binnen enkele minuten had ik de lamp weer aan het branden. "Herstikke uirdig en bedankt, meneer." Ze sprong op de fiets en riep zwaaiend: "Bin ik nog mooi op tied feur 't feestje met schone hande."
De mijne zaten onder het smeer. Gelukkig had ik de kaart in mijn binnenzak gestoken. Nu maar hopen dat er iemand bij die brievenbus staat.
 

Shopbox