Foto:
Krulletjes

Feur 'n prikkie

  Column

Voor bloedprikken moest ik naar het CWZ. Het parkeerterrein was bijna vol, de wachtruimte bij de prikpost ook. "Kon je 'm nog kwiet?", vroeg een zware man, toen ik op de lege stoel naast hem plaatsnam en mijn autosleutels in mijn zak stak. "Ik heb twee rundjes motte rije feur ik 'n plek had", lachte hij. Zijn grote grijze snor krulde mee. "Mien frouw het de kleine mee nuir de stad." Hij haalde zijn autosleutel tevoorschijn. "Dese douw je nie gemekkeluk erreges tusse." Ik herkende het ongetwijfeld dure automerk niet. "Sou de erste keer nie sien, dat se d'r hier 'n deur tegenaon gedouwd hebbe. Muir gin briefke onder de rutewissers, heur." Hij bracht het met nonchalance. "Hij ken d'r beter tege dan ik."

Er zat weinig vooruitgang in het oproepen van patiënten. "We sitte hier op de ferkeerde tied. Se sien gaon ete. Ik sou gin hap deur de keel kriege, as ik wis dat d'r soefeul minse sitte te wachte op 'n prikkie." Hij strekte zijn benen onder de stoel voor hem en leunde overdreven achterover. "Je mot hier gin haost hebbe, da's trouwes slecht feur je gesondheid." Zijn hele leven had hij hard gewerkt met zijn kop en zijn handen. Met veel plezier. "Je mot probere de lol fan alles ien te sien. Oek as da moeieluk is, want stress, duir he'k 'n bruurke aon dood." Hij trok met moeite een portefeuille uit zijn strakzittende jas en haalde er een foto uit. "Mien bruur", klonk het zacht. "Feulste jong gesturrefe. Deur de stress. Wit ik seker, al konde se da nie bewiese. Altied serieus. Kon gin lachje af." Met enig wringen stak hij de portefeuille terug. "Mien kriege se nie so. Onkruud fergit nie, hou ik mien muir feur. Nuir regen dreug je wel wir op."

De eetpauze was kennelijk afgelopen, want er werden weer patiënten opgeroepen. Wij keken op onze wachtkaartjes. Hij was zo aan de beurt; ik nog lang niet. "Ruile?" bood hij aan. "Umda je nuir mien genuil het sitte luustere. Thuus sien gin ore." Hij stond erop. "Lekker gauw nuir huus en gesond Nieuwjuir….feur 'n prikkie."