Tikkie-Takka #123: De Sibum van Schreuder
Dirk Lotgerink en Chiron Rengers zijn een leven lang NEC-supporter. In de rubriek Tikkie-Takka schrijven ze elkaar over alles wat met rood-groen-zwart te maken heeft.
Drunen, 3 februari 2026
Oom Dirk!
De Nederlandse transfermarkt sluit vandaag en na die overwinning op AZ was ik trots. Natuurlijk was het spel geweldig, de spelers magnifiek. Dat hebben we niet vaak, maar wel vaker meegemaakt. De hele vaderlandse voetbalpers die je maar blijft bewieroken? De trainer en aanvoerder van de tegenpartij die laten weten ‘NEC als inspiratie te zien’? Nooit. Eerder. Vertoond.
En zoals elk succes zijn er vele vaders. Natuurlijk kan ik het met je hebben over de diamantenogen van Carlos Aalbers. Over de investeringen die we hebben gedaan dankzij Marcel Boekhoorn. Over de hyperaanvallende speelstijl van Dick Schreuder. Over waarom Kodai Sano de allerbeste speler is die ik in het rood-groen-zwart heb zien spelen. Maar ik ga een laagje dieper. Want je moet de geschiedenis kennen om het heden en de toekomst te begrijpen.
Medio 2007 was Mario Been een jaar bezig bij NEC, een verdienstelijke tiende plaats als eerste rapportcijfer met een jonge, talentvolle groep. Die zomer werd er doorgepakt: onder meer Jeremain Lens, Jhonny van Beukering, Tim Janssen en Krisztián Vadocz werden aangetrokken. Nog meer talent. Nog meer voetballend vermogen. En het liep voor geen pepernoot. Het ontbrak aan coaching, aan leiderschap, aan balans. Er waren perfecte stenen, maar er was geen cement. En dan is zelfs de beste metselaar ter wereld kansloos. Die winter kwam Bas Sibum. De minst sexy aanwinst van allemaal. Een nuchtere Drent die het mouwen opstropen tot kleinkunst had verheven.
Gelukkig voor Schreuder liet de komst van ‘zijn Sibum’ niet tot de winter op zich wachten. Maar de komst van Darko Nejašmic was evenmin sexy: papa Nejašmic belde einde transferzomer op om te vragen of NEC misschien nog een plekje had voor zijn zoon na een avontuur in de zandbak. Darko mist het kwikzilverachtige van Sano, de passing van Philippe Sandler, de uitstraling van Tjaronn Chery en de draaicirkel van Dirk Proper. Maar hij is wat Sibum bijna twintig jaar geleden was: onverzettelijk, zichzelf opofferend en een snoeiharde werker. En stiekem.. een héle prima voetballer.
Zonder Darko Nejašmic zijn we goed, met Darko Fantastisch.