Tikkie-Takka #127: Één been in de lappenmand, de ander in Europa
Dirk Lotgerink en Chiron Rengers zijn een leven lang NEC-supporter. In de rubriek Tikkie-Takka schrijven ze elkaar over alles wat met rood-groen-zwart te maken heeft.
Malaga, 31 maart 2026
¡Hola Dirk! ¿Qué tal?
Je ziet het al, ik ben weer helemaal ondersteboven van jouw geliefde Spanje. Zoals gebruikelijk voor een Kelderklasse-voetballer bij een ernstige blessure revalideer ik in de zon. Ik zit hier met mijn laptop aan het zwembad en een Tinto de Verano die na elke zin een slokje leger wordt. Alvast wennen aan Europees voetbal, want hoe gaan we onze club volgen komend seizoen? Hopelijk hebben we dan geen last van een heuse paspoort-gate. Het hopeloze NAC kan op eigen kracht niet meer winnen, maar probeert de mazen van de KNVB-regels in hun eigen voordeel te laten spreken. Het kan ons zomaar een paar weken van Tjaronn Chery ontdoen. Dat Misidjan dan ook niet mee mag doen, is slechts een pleister op de wond. Ik merk bij mezelf weinig sympathie voor NAC de afgelopen jaren, dit helpt dan niet mee. Nu ben jij nooit van de haat, jaloezie of afgunst... maar zelfs jij hebt een verkeerd keelgat neem ik aan?
Dat wij Europa ingaan, daar twijfel ik eigenlijk niet meer aan. Zeven wedstrijden te gaan, een derde plek én een bekerfinale. Daar zag ik mezelf al zitten in een rolstoel. Raar hoe dat werkt. Lig je doodstil op een bijveld in de Drunense regen, is je eerste gedachte: hoe kun je kaarten krijgen voor het mindervalidevak in de Kuip? Gelukkig lijkt de schade mee te vallen, al dachten de doktoren gezien de schade eerder aan een aanrijding met een auto dan aan een houwdegen uit Haarsteeg. Maar ook dat gaan we meemaken, El Dirk! Sloveense slagers, Hongaarse huurmoordenaars en Kazakse koekenbakkers. Of zet jij hoger in? De Champions League-hymne in de Goffert? Ik kan alleen aan de gedachte al niet wennen. En soms, heel soms.. sluit ik mijn ogen en denk ik niet aan de rolstoeltribune in Rotterdam maar aan Manchester, Milaan en München.