Tikkie-Takka #130: Die droom van jou en mij…
Dirk Lotgerink en Chiron Rengers zijn een leven lang NEC-supporter. In de rubriek Tikkie-Takka schrijven ze elkaar over alles wat met rood-groen-zwart te maken heeft.
Drunen, 18 mei 2026
Dirk, vriend!
Nog geen negen maanden geleden werd jij voor het eerst gevraagd door ForzaNEC.nl een voorspelling in te vullen. Over de nummer 1 hoefde jij niet na te denken. NEC schreef je op. Er werd smakelijk om gelachen en ik moest er wel aan refereren toen in die zomer de hoogmoed in Arnhem tijdelijk ten val kwam. Maar je sprak legendarische woorden en die bleef je lang herhalen: ‘tot het niet meer kan, worden we kampioen’.
Ook ik heb mijn dromen gehad, Dirk. Van voetbal moest ik niks hebben tot mijn zevende. Ik wilde vuilnisman worden. Lekker buiten zijn en af en toe zo’n grote wagen besturen. Gek was ik van auto’s, met Lexus en Peugeot als favorieten. En ik wilde advocaat worden. Gescheiden vrouwen helpen in moeilijke tijden (Let wel: ik was twaalf, ik bedoelde dit toentertijd veel minder spannend dan in menig semi-erotische film. Maar ergens werd ik dus verliefd op ’s werelds belangrijkste bijzaak. En toen ik als 11-jarige zelfs het NEC-shirt mocht dragen in de jeugdopleiding had ik nog maar één droom: voetballen in de Goffert. Het liefst een avondwedstrijd. Tegen Haarlem, Veendam of RBC Roosendaal. Maakte mij het uit. Om uiteenlopende redenen is dat nooit gelukt, met voorop een gebrek aan talent.
Het mooie van dromen is dat daadwerkelijk alles kan gebeuren. Je kan tegelijkertijd het wereldrecord op de 100 meter sprint vestigen, terwijl je aan het flirten met Anna Kournikova en de wereld redt van haar ondergang. Maar zo gek waren mijn dromen niet: het was best haalbaar. Opgegroeid in de jaren ’90 droomde ik niet van de Champions League-hymne. Dat was voorbehouden aan de groten der aarden: FC Barcelona, AC Milan, Ajax, Real Madrid en Manchester United.
Maar jij Dirk, jij leert mij dromen. Dromen van dingen die niet kunnen. Dromen van dingen die onmogelijk zijn. Terwijl ik mij een weg baande over de rijen en stoelen van Vak M. Langs stoere, huilende mannen. Langs dolblije moeders met hun zoon. Langs de stoel van onze vorig jaar overleden vriend Ries. Toen besefte ik me dat Luther King en Lotgerink niet eens zo heel veel schelen. ‘I have a dream’ Dirk; en die droom van jou en mij is niet zo slecht…
Chiron