Kunst?
Algemeen“Jij houdt fan oud grei, hè?”, vroeg een vinnige vrouwenstem, toen ik mijn fiets aan de ketting wilde leggen achter het stadhuis. Ze had gelijk. Ik ben best trots dat Nijmegen sinds kort het etiket ‘werelderfgoed’ mag dragen. “Ik oek heur!” Achter mij stond een kordaat dametje met iets te veel kleur op haar wangen. “Oek fan medern?” Ik bevestigde dat. “Fan mien magge se dan oek best wa fraois op mure schildere, heur. Muir nie somuir oferal. Hier nefe ’t stadhuus is da hertstikke fraoi bij die deurgang nuir de Burchtstraot. Hè je da gesien?” Die afbeelding is de moeite van het bekijken waard. Het maakt de stad levendig. “Ik wit niks fan kunst, heur, muir ik ken da fersiere oek best wuirdere.” Ze noemde zonder lang nadenken verschillende openbare schilderingen op van koffiekan tot enorm hert.
Met een ondeugende glimlach vervolgde ze zachter: “Wit je, da’k soms spiet heb, da’k al so oud bin. Nie da’k klaog heur. Ik ken nog uut de foete, al sou ik de Fierdaogse nie mir probere.” Ze genoot nog volop van wat ze wel kon. “Da is feur mien: geniete fan de kleine, mooie dinge fan alle dag ien ’n lefendige stad.”
Daar hoorde tot mijn verbazing ook graffiti bij. “En duirum bin ik ien mien hert pissig op die jongelui die de mure so muir fol spuite.” Ze pakte mijn arm; haar stem werd feller. “Ik wou da’k jonger was, dan wit ik seker, da’k ien plek fan kleedjes haoke, mure had fersierd.” Ik zag vonkjes in ogen. “Had je nie gedacht fan mien, hè? Muir dan ha’k nie op soen pas geferfde witte muur as bij kaosboer De Wit gespote! Se motte spuite op plekke wuir da mag. Ik duu da eiges oek. Da he’k fan mien kleindochter. Die beschildert kieselstene. Die legt se oferal neer. Muir da gepriegel is niks feur mien. Ik duu da op stoeptegels, want op een lader ben ik gefuirluk. Nou suuk ik iemand feur ’t d’r uuthaole en geschilderd teruglegge. Jij liekt mien uirdig sterk.”
Sterk klopt, maar aardig….
