Klep dich!
AlgemeenAls de zon wil schijnen, de kou meevalt doordat de wind verstek laat gaan en de Waal is buiten zijn brede bed, dan kan ik het niet laten even naar de Waalkade te gaan. De auto kon ik daar nog kwijt en toen ik die afsloot riep iemand: “Je hebt ’n nije auto, sie ik!” Ik keek, waar de zware mannenstem vandaan kwam, maar zag geen bekende. Mijn zoekend rondkijken werd onderbroken door “Hier!” Aan de rand van het water, dat over de kade was gelopen, zwaaide een gestrekte arm in de lucht. “Sluut ‘m muir goed af!” klonk het lacherig. Zo druk was het hier niet, maar met een overdreven handeling voldeed ik aan zijn verzoek.
“Weet jij ’t nog? Is al wel wa juire geleje, heur.” Er begon nog niets herkenbaars boven te komen. “Hebbe we hier oek gestaon met hoog waoter. Was hier nog de ouwe kaoi. Kon je nog ofer de kaoi rije, fan brug nuir brug, hin en wir.” Deze aanvulling bracht me niet verder. Hij zag het. “Ik hellep effekes”, bracht hij vriendelijk. “Hier reje toen nog feul scholiere langs, nuir school.” Weer geen herkenning, want van de leerlingen die ik allemaal heb onderwezen, zou er alleen een zéééér verdwaalde hier hebben gefietst. “Duirfeur had de gemeente hier opfangbakke feur weggooi-bikjes neergezet.” Dat was al heel lang geleden, maar nu hij het zo vertelde, verminderde mijn idee, dat hij tamelijk in de war was. Hij zag het. “Hebbe we nog saome die jongelui staon wiese op die bakke.”
Ik keek rond. “Die staon hier nie meer, heur”, lachte hij. Als agenten in burger hebben we die kinderen hier opgevoed. “Kiek muir rond, nog gin blikje hier te sien”, lachte hij. We hadden blijkbaar iets positiefs bijgedragen aan de opvoeding. “Jij feural. Wit je da nie meer?” Wij waren toen vlakbij de blikjes-vanger gaan staan. Dat hielp. “Toen hà je ‘n andere waoge. Eentje met ’n echte kofferbak. Die lei laoter fol blikjes. Opengespronge folleges jou, muir gewoon fergete af te slute.” We lachten weer. “Ik sag ’t geliek wir feur mien, toen jij uutstapte: ’n nije auto.”
