Krulletje: ‘Nimweegs dialect moet je koesteren’

Nijmegen - “Nummer honderd alweer”, verzucht Krulletjes schrijver Leo van Stijn als ik hem feliciteer met dit mooie aantal. “Dat klinkt als best veel, maar ja, tegelijkertijd hebben we het dan ook over twee jaar.” En aangezien deze ras-Nijmegenaar alles lijkt te relativeren, valt het aantal van honderd ineens toch ook wel weer mee. “In het verleden heb ik er zelfs al vijfhonderd geschreven.” Maar toch: gefeliciteerd!

Deze week is het dus alweer de honderdste keer dat er een ‘Krulletje’ van de hand van Leo in de Brug staat. Wat zijn dat nu eigenlijk, die Krulletjes? “Eigenlijk zijn het splintertjes Nimweegs cabaret, verhaaltjes over dingen die ik meemaak en die een lach op je gezicht toveren.” Eigen interpretaties van situaties die Leo op straat tegenkomt. “Overal waar ik ben, zie en hoor ik weer dingen die voor mij de basis kunnen vormen voor een nieuw verhaal.”
Voor inspiratie hoeft Leo dan ook niet ver te zoeken. “Die haal ik gewoon uit het dagelijks Nijmeegse bestaan, want altijd weer is er die link met Nijmegen, de stad waar ik geboren en getogen ben en het Nijmeegs dialect. Daarvoor moet je je niet schamen, je moet het juist koesteren als een cultureel erfstuk dat niet verloren mag gaan.”
Hoewel Leo tegenwoordig bekendstaat om zijn voorliefde voor het Nimweegs, is dat hem niet met de paplepel ingegoten. “Thuis spraken wij absoluut geen Nimweegs. Maar desondanks pikte ik het her en der op, kennelijk is het mijn gave om met taal bezig te zijn.” Dit dialect verwerkt hij overigens niet alleen in zijn Krulletjes, maar bijvoorbeeld ook in de voorstellingen die hij schrijft voor het Nimweegs SoapTheater. “Dat doe ik samen met mijn grote steun en toeverlaat Aida. Ik ben van het creatieve, zij doet de rest. Ze beheert mijn agenda, doet mijn administratie, keurt al mijn teksten en zit mij bijvoorbeeld ook achter de vodden als het weer tijd wordt om een Krulletje aan te leveren. Geweldig, geen idee hoe ik het zonder haar allemaal zou moeten doen.”
Vraag Leo naar hoe lang hij nog door denkt te gaan met het schrijven van Krulletjes en hij heeft zijn antwoord paraat: “Tot ze er genoeg van hebben en afscheid van mij nemen, of tot het echt niet meer gaat. Maar anders, uit mijzelf stoppen? Waarom zou ik? Schrijven doe ik toch wel, dus dan kan ik net zo goed doorgaan met de Krulletjes.”

Ze dienen namelijk ook een belangrijk doel in deze tijd waarin je wordt overspoeld met heftig nieuws, vindt Leo. “Mensen zijn het kleine een beetje uit het oog verloren en vergeten nog weleens te relativeren. En dat is precies wat ik met die Krulletjes wel doe. Relativeren, mijn eigen interpretatie van een situatie geven en hopelijk een lach bij de lezers op het gezicht toveren.”