Veerkracht

De wereld voelt op dit moment behoorlijk onrustig. En dat kan u misschien wel eens onzeker of angstig maken. Dat is niet gek, want ‘oorlog’ is in de afgelopen 80 jaar, na de Tweede Wereldoorlog, steeds verder van ons Nederlanders af komen te staan. 

Met de oorlog in Oekraïne kwam dat gevoelsmatig al dichterbij en de veranderende politiek op het wereldtoneel doet daar nu een schepje bovenop. 

Maar zelfs na 80 jaar is ook de Tweede Wereldoorlog nog steeds zichtbaar en voelbaar, ook in onze stad. Zo herdenken we dit weekend het bombardement op 22 februari 1944. Door een tragische samenloop van omstandigheden werd Nijmegen in oorlogstijd getroffen door een bombardement van geallieerde vliegtuigen. 

Bijna 800 onschuldige mensen, Nijmegenaren, mensen uit de regio die hier werkten of boodschappen kwamen doen, overleden door de noodlottige bommen. Velen raakten gewond. De Stevenstoren stortte in, straten, winkels en huizen veranderden in rokende puinhopen. 

Wat overbleef was pijn, ontreddering en verdriet bij de Nijmegenaren die het wel overleefden. Het besef dat het Amerikaanse bommen waren, maakte verwerking van het leed misschien nog wel ingewikkelder. De historische binnenstad veranderde voor altijd. En het oorlogsleed was voor de bewoners van het centrum nog niet voorbij, want na enkele maanden werd Nijmegen frontstad, met nog veel meer verwoesting tot gevolg.

Hoeveel kan een mens hebben, vragen we onszelf wel eens af. Wat ik een bijzondere eigenschap vind van de mensheid, is veerkracht. Hoe zwaar we het ook te verduren krijgen, we staan uiteindelijk weer op en gaan verder. Zo goed en kwaad als dat kan. 

De Nijmegenaren begonnen al snel met het opruimen van de puinhopen, pakten hun dagelijkse levens weer op. Ze konden niet anders. Ze trouwden, kregen kinderen. Ook de binnenstad werd weer opgebouwd. 

Maar de littekens die deze periode van rouw, angst, leed en verdriet heeft veroorzaakt, zijn generaties later nog voelbaar. Want veerkracht komt niet vanzelf, leed raakt niet vergeten. De dappere Nijmegenaren van toen hebben onze stad gemaakt tot wat ze nu is: trots, warm, sociaal, levendig. Dat verdient respect en onze dankbaarheid.

Als vrede en vrijheid ook in ons leven meer onder druk zouden komen te staan, dan kunnen we niet anders dan daarmee omgaan. De les die we kunnen leren van onze stadgenoten van toen, is om ons niet van ons pad te laten brengen. Volg het nieuws, maar blijf uw eigen mening vormen. Laat u leiden door feiten, niet door emotie. Zorg dat u weet wat u kunt doen in een crisissituatie. Volg bijvoorbeeld het advies van de overheid om een noodpakket samen te stellen. 

En daarnaast is het denk ik vooral goed om, zo lang het kan, gewoon ons leven te blijven leiden en elkaar daarbij goed vast te houden.