Saome schaome

Krulletje van Leo van Stijn

“Da mot je goed hebbe gedaon, dese week aondach feur Nimweegs ien de Gelderlander”, lachte een zongebruinde buurtgenoot. “Ik see tege mien frouw, da mag wel ’s ien die krant.” Hij verwees naar een artikel van professor Roeland van Hout, een van de auteurs van het Nimweegs woordenboek. “Effe ons Nimweegs uut ’t ferdomhuukske. En ’n gedich da ien ’t stadhuus hangt.” ‘Soonet feur de stad’ van mede-woordenboekauteur Jan Roelofs. “Da werttiet.”

Een donkere wolk schoof voor het voorzichtige zonnetje en trok zijn aandacht. “En fan de week las ik ien de krant ofer Emilio Galluzzo. Een hertstikke goeie geluidstechnicus. Hij had ses juir achter mekuir Enrico Morricone en sien orkest perfect uutgelicht bij concerte oferal op uirde. Stond d’rbij dat ie uut Haotert kwam en ‘n ‘Nimwegenuir’ was.”

“We sien nie trots genoeg op onse taol. Jij het toch met hullie ’t Nimweegs woordenboek gesrefe?” Dat was al weer jaren geleden. Hij was geboren Nijmegenaar, maar Nimweegs sprak hij tegenwoordig nog zelden. “Kie duir, wa ruir. Se kusse mekuir achter ’n pieluir. Ech wuir. Oek deur ’n Nimwegenuir”, demonstreerde hij luid lachend. “Hoefeul liedjes hè jij gesrefe ien onse eige Nimweegse taol?” Ik ben al jaren de telling kwijt. Maar dat moeten er ondertussen al veel meer dan driehonderd zijn. De oudste stad met een groots verleden en een bruisend heden is op weg naar een boeiende toekomst. Onze eigen taal heeft het daar moeilijk mee.

“Jij het oek ’n liedje geschrefe ofer ’t Nimweegs ken ik mien herinnere. As jij begint sing ik so mee.” Met het zonnetje in de rug en een blik op de Waal in de verte waagden we bescheiden: ”Wuirum souwe wij ons saome feur ons Nimweegs lope schaome? Wie ’t spreke durft, is duirum nog nie ruir. Deur ons eige taoltje souwe we messchien meer kenne houwe fan di dierbuir stukske grond en fan mekuir.”

Met een beetje geluk zet mijn vrouw het hele nummer binnenkort speciaal voor hem op mijn Facebookpagina.