Goalballvereniging NimGo viert twintigjarig bestaan: spelen in duisternis
AlgemeenNIJMEGEN - Een training met wethouders, een jubileumtoernooi én een penalty van burgemeester Bruls; goalballvereniging NimGo vierde onlangs haar twintigjarig bestaan met een feestelijke reeks activiteiten. “We willen laten zien hoe bijzonder onze sport is”, zegt Bart Frenken, speler bij NimGo.
Door Sam Wouters
Goalball is een sport die geschikt is voor iedereen, maar vooral populair onder blinden en slechtzienden. In een zaal proberen twee teams van drie spelers te scoren met een zware rubberen bal waarin een rinkelbel zit. “Alle spelers dragen een geblindeerde bril”, legt Frenken uit. “Dat betekent dat je zicht er totaal niet toe doet. Iedereen speelt in volledige duisternis.”
Het veld is even groot als een volleybalveld en voorzien van voelbare lijnen: er liggen touwtjes onder tape, zodat spelers zich met handen en voeten kunnen oriënteren. “Je beweegt op geluid en gevoel”, zegt Frenken. “Je moet luisteren waar de bal vandaan komt, snel reageren en je met je hele lichaam voor het doel werpen.”
De sport bestaat wereldwijd al langer, maar in Nijmegen begon het verhaal van NimGo in 2005. Na de Paralympische Spelen in Athene werd Jolanda Knuman, toen international bij het Nederlandse damesteam, door de gemeente gevraagd de sport in Nijmegen nieuw leven in te blazen.
“We zijn toen begonnen als onderdeel van een volleybalvereniging”, vertelt Knuman. “Later zijn we aangesloten bij Stichting Koprol die onze trainers faciliteert en sinds 2011 hebben we een vaste trainingszaal in het ROC.” Over die locatie is de club nog altijd enthousiast: “Het ligt vlak bij het station, wat het voor onze leden, die allemaal blind of slechtziend zijn, extra toegankelijk maakt. Daar zijn we echt heel blij mee.”
Inmiddels telt de vereniging zestien leden. “We zijn het afgelopen jaar flink gegroeid”, vertelt Knuman. “Er waren tijden dat we met drie mensen trainden. Nu staan we soms met vijftien tegelijk op de vloer.”
Voor veel leden betekent goalball veel meer dan alleen sport. “Het is ontspanning, maar ook training in mobiliteit, oriëntatie en samenwerking”, zegt Knuman. “En het is sociaal. Je voelt je onderdeel van iets.”
Frenken herkent dat. “Iedereen hier weet hoe het is om met weinig zicht te leven. Soms heb je aan een halve zin genoeg. Er is veel begrip. En wat je leert op het veld, neem je mee in het dagelijks leven. Je staat zelfverzekerder in je werk, op straat, overal.”
Tijdens het jubileumtoernooi speelden vaste spelers samen met vrienden en familieleden die voor het eerst een geblindeerde bril opzetten. Ook burgemeester Bruls nam een penalty. “Hij wist van tevoren niet dat hij niets zou kunnen zien”, vertelt Frenken met een glimlach.
Bekend is goalball nog altijd niet. “Je ziet het nauwelijks op tv”, zegt Knuman. “‘En als je aan mensen vertelt dat je het speelt, moet je altijd uitleggen wat het is.” Toch is ze trots: “Dat we al twintig jaar bestaan, zegt iets over onze sport, maar vooral over wat mensen kunnen.”
