Keizer Karelplein

Wie langs het Keizer Karelplein komt, heeft vast gezien dat in het parkje op het plein verslaafde mensen, drugsdealers en buitenslapers verblijven. Het is inmiddels een uitstalling van fietsen, spullen, afval en zelfs tenten, die Dar twee keer per week moet komen opruimen en schoonmaken. Dit is een onwenselijke situatie, voor iedereen. Ik begrijp dat mensen zeggen dat dit niet de uitstraling is die Nijmegen moet willen hebben. En het is ook zeker niet wat we voor deze groep mensen willen.

Nijmegen is een zorgzame stad, waar we iedereen een dak boven het hoofd en een gezond, veilig leven gunnen. Maar op straat moet het veilig en prettig voelen voor iedereen. En ondernemers moeten zonder overlast hun bedrijf kunnen runnen. Toch kent Nijmegen al enkele jaren de ‘grootstedelijke’ problematiek van overlast van dak- en thuisloze mensen, vooral in de binnenstad.

We zien steeds meer buitenslapers. Ook mensen van buiten die naar Nijmegen komen, zoals arbeidsmigranten die hun baan en onderdak zijn kwijtgeraakt. Er was al een tijd overlast in de Ringstraten. De proef bij het MFC, een ontmoetingsplein om dakloze en verslaafde mensen van straat te houden, trok onbedoeld extra bezoekers aan. Daar kwamen in de Vierdaagseweek nog anderen bij, op zoek naar inkomsten. De ontmoetingsplek is dicht, maar een deel van de bezoekers verblijft nu op het Keizer Karelplein.

Groepsvorming trekt drugsdealers aan en zorgt voor toenemend middelengebruik en onderlinge agressie. De mensen worden zo minder ‘bereikbaar’ voor hulpverleners, die hen richting zorg en opvang willen begeleiden. En er is geen snelle of simpele oplossing. Voor de korte termijn gaan we inventariseren welke mensen op straat een oorspronkelijke binding met Nijmegen (of regiogemeenten) hebben. En wie te motiveren is om naar hulp geleid te worden.

Wie hier niet ‘thuishoort’ of wie hulp weigert, gaan we actief ontmoedigen om in Nijmegen te blijven. Dat betekent ook: strenger de bestaande regels handhaven en beboeten.

Voor de langere termijn-oplossingen zijn politieke keuzes nodig, waarover we met de gemeenteraad willen doorpraten. Weegt zorgzaamheid bijvoorbeeld zwaarder dan overlast voor ondernemers en omwonenden? Bieden we onbeperkt zorg aan iedereen, of stellen we grenzen, bijvoorbeeld aan gedrag? Om de problemen die we nu op straat ervaren beter aan te kunnen pakken, hebben we gemeenschappelijke bestuurlijke uitgangspunten nodig.

De echte aanpak van dakloosheid begint bij het voorkomen ervan. Onze complexe samenleving vraagt echter veel van de zelfredzaamheid en het probleemoplossend vermogen van mensen. Niet iedereen heeft van jongs af aan een goede basis meegekregen. Niet iedereen is tegen het leven opgewassen. Niet iedereen krijgt de zorg die hij nodig heeft. En mede door de woningnood is er überhaupt niet voor iedereen onderdak.

Het is een ingewikkeld vraagstuk. Laten we niet vergeten dat deze mensen, waarvan sommigen inderdaad voor ernstige overlast zorgen, vaak kwetsbare mensen zijn, die onze hulp hard nodig hebben.