Spierpijn

Het kreunen van een mooie vrouw van gevorderde leeftijd ontging mij niet. “Auw, auw, auw…” klonk het aanhoudend. Geschrokken bleef ik staan. Een dame in nood? Ik besloot mijn hulpvaardigheid aan te spreken en de dringende afspraak bij de tandarts even te parkeren. 

“Oh, Stijn, alles duut pijn. Dà rijmt, muir bij mien duut ’t pien. Al mien spiere sitte ien de knup.” Dat moest haast wel een gevolg zijn van meedoen aan die meedogenloze Vierdaagse. Ik zette mijn fiets op de standaard en vroeg haar om naast mij op een bankje plaats te nemen aan de rand van een verlaten grasveld, zodat ze haar verhaal kwijt kon. 

“Kumt wèl deur de Fierdaogse fan feurige week, muir ’t is nìe fan ’t lope.” Ze zuchtte vermoeid. “Je wit toch wel, dà mien man soaliger al ’n puir juir ien de hemel sien biertje drinkt en duir sien swuire sjekkie draoit?” 

Ik kende hem als een gezelligheidsmens, die met zijn grote snor en nog bredere glimlach de dooie boel boven ongetwijfeld een stuk levendiger maakte. “Ik heb toch soen leuke fent ontmoet op de Via Gladiola. Mooie kaole kop, net as jij. Nie soe groot, net as jij. Uirdig gespierd, nie so as jij. Pilsje d’rbij en mooi weer. Dan raok je aon de praot, nie dan?” Een pilsje is aan mij niet besteedt, maar mooi weer maakt gemakkelijk de tongen los. 

“We hadde geliek ’n klik. Raokflakke op alle fronte. Asof je mekuir al juire kent. Nou houdt hij fan fietse, ikke nie. We sien wel allebei gek op spelletjes.” Haar blauwe ogen straalden ondeugend. Ze hadden afgesproken om na het binnenkomen van de lopers nog wat te gaan drinken bij hem in de voortuin. “Hij surgde feur de toastjes en ik smeerde se. Hij haolde de keerse en ik stak se aon. Het werd herstikke gesellig. We hebbe mekuir duirnuir nie mir losgelaote”. lachte ze pijnlijk. “Die spierpijn is dus nie bepaold fan ’t fietse, as je begriep wà’k beduul. Al mô je ’t wel op ’n ouwe lere….” 
Schalks keek ze naar mijn elektrische fiets. Gelukkig heb ik net een nieuwe.