Stappe en lope
Algemeen“Ik had ‘m haos onder mien feurwiel!”, krijste een onverwachte vrouwenstem achter mij. “Je mot je hond aon de lijn houwe! Ik bin so al ’s lilluk gefalle!”
Ik hoorde de mededeling kalm aan en draaide me om naar de ooit neergestorte vrouw, waarvan ik ook de stem niet herkende. “Dit is een losloopgebied. Heeft u het bordje ‘voetpad’ niet zien staan?”, begon ik zo vriendelijk mogelijk, want ik erger mij vaker aan fietsers op het smalle voetpad. Ze stapte schuldbewust af. “Hier rij ik faok gewoon achter andere aon. Muir nou jij dî segt... Surrie, heur. Ik wit wel, dà je hier mot lope. Of stappe. Onse eigeste Bruls had dà nog soe fraoi gesonge bij de Fierdaogse. ‘Want echte stappers lope nie en echte lopers stappe nie’. Ik had noit eerder begrepe, dà lope en stappe soen ferschil maokte. Was ’n kaskraoker, heur. Hij ken wel bij de Toppers. Fiend hum oek best ’n Toppertje”, bekende ze enigszins verlegen.
Onze hond had bij een bankje een geschikte boom gevonden om even stil bij te staan. Wij volgden hem en namen plaats om te genieten van het fraaie uitzicht over de Ooij. Na een korte stilte kwam Bruls weer terug in ons gesprek. “Die werd toch nog effe genoemd um ons land te gaon redde?”, herinnerde ze zich opeens. “Muir ik heur duir nou niks mir ofer. Folleges mien het hij duir wel de juuste uutstraoling feur. Ik ken hum nie pesoonluk, muir hij liekt mien ‘n geselligheidsdier mè feul lef en weinig kapsones. Kenne we goed gebruke ien dese tied.”
Vanaf dit bankje kun je in alle rust genieten van een eeuwenoud vergezicht. “Duir beneje hè’k faok gelope met mien hundje. Was gin rashond, of juust wel, want d’r sat fan allerlei feurouders wà ien. Hij kon dus fan alles ‘n bietje. Renne, jaoge, luustere as tie duir sin ien had.”
Ze stopte onverwacht na een diepe zucht. “Soen man hà’k oek. Eentje die hield fan stappe. Toen die is gaon lope. Hè’k hum feurgoed ‘t Heilige Kruus fan Kraoneburg nuir gegefe.”
