Perspectief

Soms ontmoet je mensen die je even met een andere bril naar de wereld laten kijken. Afgelopen week was dat voor mij Henry. Hij heeft een fysieke beperking en strijdt voor de rechten van mensen met een beperking in zijn thuisland Zimbabwe. Ook zet hij zich daar in voor het klimaat en duurzame landbouw. Henry is sinds maart een aantal maanden in onze stad te gast in het Shelter City-programma.

Nijmegen is nu 10 jaar een van de 24 Shelter Cities. In die tijd verbleven hier 20 mensenrechtenactivisten een paar maanden, om nieuwe kennis en energie op te doen en zich even veilig te kunnen voelen. Bureau Wijland begeleidt hen. 

Samen met wethouder Cilia Daemen ontvang ik deze gasten ook altijd op het stadhuis om hun verhalen te horen. Hun toewijding aan een betere wereld is bewonderenswaardig. Zij verzetten zich tegen onderdrukking van groepen mensen in hun land en strijden tegen onrecht. Daarbij moeten ze constant op hun hoede zijn voor intimidatie, arrestatie of erger.

Henry vertelde dat het leven voor mensen met een beperking in Zimbabwe hopeloos voelt. De overheid steunt deze mensen niet of nauwelijks, inclusie staat niet op de politieke agenda. Er is geen hulp, geen geld en door klimaatverandering hebben mensen met een beperking nog meer moeite dan anderen om bijvoorbeeld aan voedsel en water te komen. 

En dat terwijl 15% van de bevolking een beperking heeft; miljoenen mensen leven in een uitzichtloze situatie. Kinderen met een beperking hebben vaak geen identiteitsbewijs, kunnen niet naar school. En dan heb ik het nog niet eens over culturele vooroordelen die in Zimbabwe bestaan, dat een handicap wordt gezien als een vloek.
Voor Henry was het bemoedigend om te zien dat mensen met een beperking hier een heel ander leven leiden. Dat onze bussen rolstoelvriendelijk zijn, dat hij hier met een driewielfiets bewegingsvrijheid heeft, dat Nederland burgemeesters heeft die blind zijn of in een rolstoel zitten. En daar kwam voor mij even die perspectiefwissel.

Wij zijn bij de gemeente vaak bezig met wat er beter moet en kan voor inclusie en toegankelijkheid. Dat is nodig en belangrijk, maar ik kijk nu toch ook weer even met dankbaarheid naar het feit dat de meeste Nederlanders mensen met een beperking ook zo zien: als mensen. Niet als vervloekt, niet als een groep die we stelselmatig uitsluiten van de samenleving. 

Dat we als overheid kijken hoe we mensen kunnen ondersteunen te doen wat zij wél kunnen (en daar is ook echt nog werk te doen).  Dat kinderen zoveel mogelijk naar gewone scholen kunnen gaan. Zodat onze kinderen opgroeien met het idee dat we allemaal mensen zijn, ieder met eigen kansen en beperkingen