Hoe je ’t oek bekiekt

Na de zomer was ook de nazomer zich terug aan het trekken met onverwacht zonnige uitschieters. Prima weer om lopend naar de markt te gaan. “Ik mot d’r nog errig aon wenne, da’k oek wir ’n jas en ’n perreplu mee mot neme. Het ken so umslaon, heur. Kiek muir ’s nuir bofe”, hoorde ik achter mij. 

Omkijkend zag ik een vrouw met een vriendelijk gezicht. Haar stevige kastanjekleurige krullenbos gaf het een zachte omlijsting. “Wà fien jij nou fan mien nije kleur?” Ze had opmerkzame ogen. “Ik pas mien huire altied aon aon ’t seisoen. Op jou fejeurdig laote ferrefe.” 

Ze volgde mij kennelijk op Facebook waar dergelijke informatie onder de categorie Feestboek valt. Elegant draaide ze zich om en bij een sierlijke buiging bleek haar gebeeldhouwde kapsel amper te bewegen. “Kumt je dî nog bekend feur?”, hoopte ze, maar mijn ontkenning viel haar duidelijk tegen. “Hier op de mert was dà toen.” Er kwamen geen beelden bij mij tevoorschijn. “Ik mos toen audisie duun bij de Liendeberg. Hè’k mien hier op de mert feur jou uutgesloofd.”

Ik geloofde haar meteen, want ze straalde ook nu nog na heel wat jaren iets theatraals uit. “Stond hier ’n Schotse doedelsakspeuler musiek te blaose, wuir ik op kon danse.” Ze genoot zichtbaar van de herinnering en van het feit dat ze die hier met mij kon delen. “Hij had soen geruite muts feur sich op de grond ligge um wà cente te fange. Was ’n leuke fent um te sien. Hij bleef muir op die sak douwe asof tie hillemaol gin aosum hoefde te haole.”

De knappe jonge man had Schotlands Nationale Trots gedragen. “Soen rukske fraogt d’r gewon um”, lachte ze schalks. “Toen hè’k elleke keer diep geboge en ’n puir cente gegefe um geliek onder die rok te kenne kieke of Schotte duir ienderdaod niks onder aon hadde en of se duir soms hun luch fandaon aonsoge.”

We lachten samen om dit stukje verleden. “Doch ik laoter, dà soen blaoserd ien ‘n regenplas met ‘n weerkaotsend sunneke mien nog wel ‘n puir cente weerd wuire gewist.”

Een wolkbreuk maakte een abrupt eind aan onze conversatie.