Op Teuntje

Er zijn talloze goede redenen om naar het centrum van de stad te gaan. De meeste vergeet je, sommige veroveren een plek in het ‘gemakkelijk te bereiken emotionele archief’ in je hoofd. Onlangs overkwam mij dat, toen ik een aangekomen bestelling van mijn vrouw kon ophalen bij de fraaie bekende kledingzaak midden in de Molenstraat. 

Toen ik de kerk passeerde, was er juist een begrafenisauto gearriveerd om een overledene met familie op te komen halen. Er waren nog al wat voorbijgangers, die even eerbiedig aan de overzijde bleven staan kijken. Ook ik passeerde langzaam. Een onverwachte iets te stevige hand op mijn schouder deed mij verrast omkijken.

”So raoke wij ons ferleje en oek kennis feur kennis langsaom kwiet.” Het bleek Jopie te zijn, een hele krasse leeftijdgenoot uit onze gemeenschappelijke tijd in de oude benedenstad. Zijn achternaam heb ik nooit geweten. Die werd altijd verbonden aan de bij iedereen bekende bijnaam van vader of moeder: Kromme Kris of Lange Jan. Hij had hoorbaar en zichtbaar nog veel van zijn oude eigenwijsheid. Nu viel mij zijn zachte kant pas op. Met lichte weemoed wees hij op de begrafenis. “Was ’n mooi afscheid fond ik. Ik bin d’r eerder uutgegaon, want ik kreeg ’t d’r benauwd fan. Sellefs helemaol achterien fuulde ik Maogere Hein. Was ik al bang feur.” 

Hij haalde diep adem. “Wir eentje die we weg kenne strepe uut de oferlefers-lijst, ‘Teuntje’. Die is hier net met feul eerbied ons lefe uutgedraoge. Ik heurde, dat ie d’r kluir mee was. Ik sat met de moel fol tande ferbaosd te luustere nuir de bende uirdige dinger die drie sprekers ofer hum bij mekuir hadde kenne schoeffele.”

“Hij mot beslist ’n driedubbeld lefe hebbe geleefd um dà al die juire feur ons ferburrege te hebbe gehouwe.” Hij haalde zijn schouders op. “Het ken oek sien, dà wij noit ech goed nuir hum hebbe gekeke en geluusterd.”

Er viel een korte stilte waarin zijn laatste woorden tijd kregen om neer te dalen. “Duirum is ‘t nou de hoogste tied um die wiese rust hier te pakke. Effe prooste op Teuntje nou ‘t nog ken.” Een gezellig cafeetje was vlakbij.