Vol verwachting

In een strakblauwe lucht trokken onzichtbare vliegtuigen een boeiend patroon van kaarsrechte witte strepen. Bij een bankje in het park bleef onze hond even staan snuffelen, waardoor ik de rust kreeg het hemelse lijntrekken te bewonderen. 

“Wat apert, hè”, zei een oudere dame, die haar rollator naast haar had geparkeerd. ”Ik bin hier effe gaon sitte um nuir die stripkes te kieke.” Ze zette haar rollator wat opzij. “Kom d’r effe bij sitte. Gesellig. Of hè je haost?” Ze leek mij een vrolijk mens. Guitige ogen in een mooi ouder geworden gezicht, de haren fraai gekapt. Ik maakte een complement. “Ik bin dan wel ien de 90”, zei ze met onverwachte scherpte. “Muir se motte mien nie feur dom bejuirdje ferslijte. Dan sien se bjj mien aon ’t ferkeerde adres. Ik wil d’r nog netjes uut bliefe sien.” 

Ze wees op haar wang. “Sie je die roje bult? Bin ik mee nuir de dokter gewist. Muir gister had ie gin stikstof!” Haar vriendelijkheid was meteen verdwenen. “Seit ie doodleuk dà’k ’n bloeddruk fan ’n meid fan 18 heb. Schiet ik wà mee op! Seg nou eiges: dì is toch gin gesich!”

De vlek ontsierde haar wang. “Nurmaol maok ik mien duir nie so kwaod ofer, muir ’t was nou de tweede kir dà’k feur louw loene kwam. Hè’k nou net ’n uutnodiging feur ’n groot feest. Muir duir wil ik nie hin met die lilleke roje bult. Ik sit met die bult. Hij nie.” 

De uitgestelde ingreep zat haar zichtbaar nog dwars. “Dà hè’k oek duidelijk tege hum gesegd, toen ik uut sien spreekkaomer kwam. Dat ie beter most surrege, dat ie sien spulle ien urde mos hebbe feur sien pesjente. Scheit aon, dà de wachkaomer fol sat.”

Er viel een stilte in haar emotionele monoloog. Ik voelde dat ze haar boosheid nog niet kwijt was. “Nou mot ik op 5 december trug komme. Hè’k gesegd, dà’k as kompesaosie ‘n sukelaodeletter ferwach.” Het vuurtje spatte nog uit haar venijnige ogen. “Melksukelaoi!, want fan puur krieg ik roje bulte.” Haar verhaal was uit. Opgelucht stond ze op. Ik kijk weer vol verwachting uit naar Sinterklaas.