Bliefe plekke

Toen ik laatst voor een interview in de benedenstad moest zijn, liep ik bewust een extra rondje door straten met gevels die ik al jaren niet meer had gezien. Veel van het oude was al lang verdwenen, maar het stratenplan was gelukkig bewaard. Ook markante elementen hadden radicale vernieuwing doorstaan. Het ophalen van een container met bouwafval dwong mij om stil te staan om nostalgische herinneringen op te halen.

“Bin ik effe nuir huus gereje um dese grote deus te haole. Duir sien se wà aon ’t slope. Hier stond die container”, wees een bezwete man, die zijn fiets tegen een lantaarnpaal had gezet. “Haos, haos en nog ’s haos um de letste stukjes ferleje af te foere. Hoe lang bin ik nou weggewist? Nog gin tien minuten; effe nuir huus. Ik sag d’r nog stukke muur met oud behang ien legge op jute geplekt. Hadde jullie tuus toch oek seker? Dà hà’k d’r uut wille haole en meeneme , want wuir fiend je soen stukske ferleje feur ’t opraope? Hij had gelijk. 

“Hè jij nog gesien dà se de folle bak hebbe opgehaold ien de tied dà’k nuir huus ree? Duir lag nog best wà uirdigs ien feur mien. Ik suuk feural dinger fan hout. Juire terug sette je alles wà je kwiet wou op de stoep. Eén keer ien de maond kwam de kraokwaoge langs. Mooie tied. Dan ree ik saofes deur soen wijk. Haolde ik nog goed spul op.” 

Het was een prettige aanvulling op zijn bescheiden inkomen. Maar die ophaalservice van de Gemeente was gestopt. “Toen hà’k duir ’n oud waogentje feur. Niks besonders, muir ’t ree.” Het had jaren dienst gedaan, tot hij het een keer te hard parkeerde tegen een boom.

“Ik bin nou feur niks nuir huus gereje”, klonk het bijna verdrietig. ”Se ferwach wat uirdigs.” Se was zijn vriendin, waar hij al een paar jaar mee samenwoonde. Hij had haar ontmoet naast een container, waar hij tegelijk met haar een tafeltje uithaalde. Beiden trokken ze aan een poot, waardoor het meubeltje sneuvelde. Zo hadden ze er niets aan. “Feur nog gin kwertje liem is ‘t peutje bliefe plekke. Sij oek.”