Herrie

Toen ik de poort afsloot om met de fiets een boodschap te gaan doen, sprak een oudere dame met een blaffend hondje mij aan. “Ik suuk ‘n dierenwinkel. Die mot hier toch erreges sien?” Ze was redelijk in de buurt en met weinig woorden kon ik haar helpen. Mijn advies draaide kennelijk haar woordenkraan open.

“Hij is nie fan mien, heur, die is fan mien dochter. Ik heb niks mét honde, en oek niks d’r tege. As je as moeder fuult dà je mot hellepe, dan set je je eige d’r wel oferhin. Nou hè’k muir één kiend, seg ik faok tege mien eige. Jammer, anders hadde heur bruurs of susse fast graog effe feur hum wille surrege. Nie dà’k ’n hekel heb aon dî beesje, heur. En ’t is best ’n knapperd, nie dan?” 

Ze liep zeker niet voor schut met het fraai getrimde poedeltje. “De godganse dag die peutjes tikkend ofer mien lammenaot. Dà’s nie soe best feur mien senewe.” Ze haalde even adem. “Hèt se hum oek nog Herrie genoemd. Lekker Nimweegs, toch? Je schrieft ’t wel met ‘n Ao en ‘n Griekse ei fan HennY.” De hond had zijn naam gehoord en ging er adellijk bij zitten.

Ik zag aan haar gezicht, dat ze nog lang niet uitgepraat was. ”Mien dochter, meneer. Die het wir flinders ien de buuk. De hele dag maonicure. D’r naogels bijschaofe met ‘n fieleke. D’r eige optutte. Die feulste opfallende klere, meneer. Ik sou mien schaome, à’k d’r nefe mos lope. Muir dà is allemaol allenig feur die fent.” 

Het laatste woord heb ik zelden zo fel horen klinken. ”Ik heb al faoker tege huir geseid: Hij is nie te fertrouwe. Kiek muir uut! Die poetst sien glaosere oog. En Herry het hum oek al ‘n kir gebete.” Ik bespeurde een glimlach. “Ik hoef u nie te fertelle, dà se segge, dà’k eigeluk beter mien moel duirofer ken houwe.” 

Ik merkte dat mijn luisterend oor werd gewaardeerd. Haar gezicht klaarde op. “Nou gao ik bij dierenwinkel kieke of se duir hondeschuuntjes ferkope ien sien maot.” Het idee om haar dochter te vragen de nageltjes van Harry te vijlen, hield ik wijselijk voor mij.