Kwestie fan geleufe

Toen ik langzaam mijn auto vooruit onder onze carport reed, zag ik een geschrokken gezicht in de achteruitkijkspiegel. ”Die remme fan jouw waoge, duir is nog niks mis mee. Ik ging ferdomme haos met mien snuit deur jouw achterruut.” 

Bij de grote beurt waren de remmen blijkbaar uitstekend nagekeken. Hij wreef over zijn voorhoofd, liep pijnlijk langs de auto en bekeek zich in de autospiegel. Ik bleef rustig zitten en constateerde dat de gevolgen voor zijn voorhoofd gelukkig nog niet zichtbaar waren. 

“Had je mien nie aon sien komme lope? Ik sag je net aon komme rije. Hè je effe tied? Ik sit met ’n klein muir ruir prebleem met één fan mien kleinkiender. Da’s ’n leuk menneke, muir die kumt bij opa met fan die ruire fraoge, wuir ik so gauw gin antweurd op wit. Folleges mien is ie hertstikke knap. Nie allenig aon de butenkant muir oek ien sien kupke. Liekt op sien opa. Ik denk dà jij mien ken hellepe.” 

Hij bracht het voorzichtig. “Jij lupt al langer mee en jullie hebbe kleinkiender. En ik wit seker, dà die oek wel ’s bij opa en oma komme as se ’n prebleem hebbe met mekuir of met hullie ouders. Die erfuiring misse wij nog. As opa en oma wil je toch altied kluir en open feur hullie staon. Nou hebbe die fan ons dà gelukkig oek. Ik bin blij dà se bij ons durrefe klaoge en fraoge.” 

Hij leek aangekomen op het moment om zijn hartenwens te laten horen. ”Wij luustere graog nuir hullie fraoge, muir gefe nog liefer goeie antweurder. Nou kwaom de jungste met de froag, wuirum we aon ’t end fan ’t juir een Sinterklaos én ’n Kerstman hebbe? Allebei met ’n hullie eige hertstikke speciaole ferfoermiddel: ‘n stoomboot en ‘n erreslee die kon fliege.” December heeft dat speciale magische van het eind van het jaar.

Hij stopte abrupt zijn betoog toen hij zag, dat ik fronsend begon te kijken. Daar was maar een antwoord op mogelijk: “Het is een kwestie van “Blief d’r ien geleufe…”