Fakwerrek
Algemeen“Ken je mien nog?”, klonk het bescheiden achter mij, toen ik bij ons in de buurt stond te kijken naar een hoogwerker, die een grote houten constructie naar de bovenste verdieping van een flatgebouw tilde. Het was niet de eerste keer dat ik met aandacht naar zulke verbouwingen aan hoge flats stond te kijken. Zowel nieuwe als oude stadsdelen hebben er mee te maken.
“Knap werrek, hè”, deelde een bewonderende mannenstem mij mee. “Duir souwe wij froeger ’n hoop tied feur nodig hebbe gehad. Muir nou is ’t gebeurd ien ’n poep en ’n scheet’.” Zijn stem kwam mij niet bekend voor en toen ik omkeek, bleef ook herkenning uit. Hij merkte het meteen. “Je kent mien nie mir, hè? Kiek nog ’s goed.” Ook toen hij zich omdraaide en verschillende poses aannam, kwamen er geen herinneringen aan hem boven.
“Ik ben Sjaokie en heb bij jou nog ooit de schoorsteen gerippereerd”, vertelde hij met trots. “Was ’n rot kerwei op ‘n hoge swabberende uutschuuf-ladder bij jou ’t dak op. Lefesgefuirluk, heur. Dà mag allemaol nie mir fan de ARBO. Muir jao, toen hadde we al dà mederne ellektriese hijsgrij nog nie.” Hij stak twee handen naar mij toe. “Wij deje alles nog met dese twee peutjes. Die hebbe een hele hoop mooie dinger gemaokt en meegemaokt ien de afgelope juire.” De eeltige werkhanden wekten vertrouwen in goed ambachtelijk werk.
Tijdens ons gesprek hadden mannen op het hoogste balkon de grote houten lijst aangepakt en veilig over de reling op het balkon laten landen.
“Fakwerrek, manne”, riep ‘mijn’ metselaar. Er klonk geroep terug van boven. Omdat de wind de woorden meenam, konden wij ze niet goed verstaan. Een van de arbeiders kwam met de lift naar beneden om gereedschap uit zijn busje te halen en sprak mij aan. “Seg Stijn, d’r legge ‘n puir panne schoeks en scheef op jullie dak en die ene schoorsteen sou ik muir ‘s nuir laote kieke.”
Sjaokie ging er als een haas vandoor. “Mooi klusje feur ’n metselende Sinterklaos, muir nie mir feur mien”, riep hij mij in de gauwigheid nog toe.
