De boom ien
Algemeen“Ken ik u hellepe? Je staot so sunig te kieke. Goeiekopere hè’k nie, heur. Of hè je moeite um d’r ’n goed beumke tussenuut te trekke? Anders mot je mien dà gewoon segge.” Met een stevige dreun op mijn schouder wenste de verkoper me alvast oprecht feestelijke en rustige kerstdagen en stapte kordaat op andere klanten af.
“Ajuu, en hertstikke toffe daoge met mekuir.” Ik had niet gemerkt dat er iemand kennelijk achter ons tussen de kerstbomen had staan luisteren. Een man legde een vriendelijke hand op mijn schouder. “Wà dà hellepe aongit: duirfeur was ik net bij jou tuus aon de deur. Je frouw see, dà’k je hier wel tege ’t lief sou kenne lope.”
Tijdens zijn verhaal kreeg ik even tijd om te speuren in mijn verleden, dat op zulke momenten enkel bestaat uit plaatjes van duizenden ooit bekende gezichten. Hij zag mijn probleem en probeerde te helpen met zijn naam. “Johan.” Hij trok een deftig gezicht passend bij zijn deftige outfit en nam een beleefde, keurige houding aan. “Ik bin uirdig opgeklomme ien ’t lefe, muir ’t Nimweegs bin ik bij ’t umhoog klimme nie kwiet geraokt gelukkig. Nou bin ik sellelfs blij, dà’k ien die taol nog ken praote met echte Nimwegenuire soeas jij. Duir motte we sunig op sien.” Joviaal pakte hij mijn handen.
Terwijl ik diep nadacht, hoe ik beleefd een eind kon maken aan zijn stroom van herinneringen, voelde hij, dat hij ter zake moest komen. ”Jij ken en wil mien hellepe bij iets heel aperts. Dà wit ik seker.” Ik zag overtuiging. “Ik bin al ‘n tied gelukkkig gescheje en mè Kersemis gao ik gelukkig ‘n fantasierijke frouw de hand fraoge. Hoe ken ik dà nou heel apert duun?”
De kerstbomen om ons heen boden hulp. “Maak het spannend”, begon ik voorzichtig en schakelde over op het Nimweegs. “Koop een aontal goudkleurige ringetjes mè feul bling-bling en schuuf die allemaol aon takskes fan de kersboom ien jouw huus. Duirtusse oek de echte gouwe. Leuk musiekje d’r bij. Dà’s dan erst ring suke en duirnuir ringsteke. Een echte frouw ruukt diaomante fan ‘n afstand…”
