Kurting

Toen ik een week geleden twee zomerjassen naar de stomerij had gebracht, realiseerde ik mij niet dat de ophaaldag een week later Black Friday zou zijn. Opvallende reclames met aanbiedingen zorgden dat je deze bijzondere dag niet kon ontlopen. Ik dacht er echter pas weer aan, toen ik de jassen op ging halen. 

Voor ik naar binnen liep, zocht ik het bonnetje, dat ik had gekregen bij het inleveren van de kleding. Van mijn zoeken profiteerde een oudere dame door bijna brutaal voor mij naar binnen te stappen. “Dà’s nog ’s uirdig fan jou, dà je mien de ruumte gift um feur te magge gaon. Is ’t ien ins oek nog ’n faoie dag frijdag.“ Ze keek me stralend aan. “De wereld fan fandaog is toch gin lol mir aon. Muir duir ken oferal kurting toch wel ’n bietje bij hellepe. Dà souwe se best faoker kenne duun, nie dan?” Ik keek haar vragend aan. “Gewon oek ‘s op ’n Blauwe Maondag of ’n Roze Woensdag. En wà denk je fan op Witte Donderdag?” Terwijl ik daarover nadacht, liet ik haar voorgaan. Er was nog geen klant binnen, waardoor ze meteen aan de beurt was. De winkeljuffrouw vroeg haar het afhaalbonnetje. Ze keek verbaasd en zocht in haar tas, maar ze kon niets vinden. Ik liet haar mijn afhaalbonnetje zien. “Soen bunneke he’k nie. Nooit gekrege oek. Ik kom allenig mien jas ophaole. Die duir”, wees ze. Maar het vriendelijke meisje van de stomerij weigerde een kledingstuk mee te geven zonder bewijs. “Fuul muir ’s ien de foering onder ’t tweede kneupke. Duir he’k ’n sekske genaoid feur ’n purtemenee. Tege sakkerollers. Mot ’n sadduukske ien sitte met ’n A, fan Annie. Dà bin ik.” Haar aanwijzingen ware voldoende bewijs.

Toen ik even later buiten kwam met mijn gestoomde jassen, wachtte ze me op. “Ik trakteer jou op ‘n kumpke koffie. Die Black Friday duurt nog wel ‘n week en hier fedderop krieg je de tweede koffie graotis. Ik mag eiges toch nie soefeul koffie drinke fan de dokter.” Ik besloot te wachten tot Witte Donderdag…