Goudkoorts

De uitlaatroute met onze Max bepalen wij meestal zelf, maar bij een middag-plasrondje bepaalt hij waar hij even mag genieten van onze fraaie buurt. Zoals vaker koos hij een fris ommetje door het ‘Patersbosje’ achter het monumentale Canisius College. 

“Net wir effe dreug. Dà het jou oek wir nuir bute gedrefe mè de hond, sie ik.” De zware stem kwam mij bekend voor. Hij behoorde bij een vage bekende van vroeger, die ik hier vaker in de buurt had gezien. 

“Effe een kurt rundje, want ik mot fandaog nog mir botschappe duun feur de feestdaoge”, klonk het optimistisch. Terwijl ik terugbladerde in de tijd, begon hij opgewonden aan een kwestie, die hem hoog zat. “Ik heb jou toch al ferteld, fan die kersfersiering fan feurig juir.” Ik wist van niks. “Die sou ik gistere fan ’t soldertje fan mien bruur haole. Hà’k de ladder nie goed neergeset. Is die gaon schufe, toen ik d’r bofe op stapte met fijf deuse balle ien mien hande. Die hè’k nuir beneje te berste laote falle.Muir ik kon mien eige gelukkig nog net ergend aon fastgriepe.” 

Hij trok spontaan een bijpassend gezicht. ”Sou je toch ferwachte, dà Anjao geschrokke of kwaod sou sien gewist met soen ongeluk flak feur de Kerst. Muir niks duirfan. Se was blij, muir nie umdà‘k mien eige nog had kenne redde. Ik had huir  juust ‘n plesier gedaon, deur de hele fersaomeling silfere kerstballe fan juire spuire, ien ins het huus uut te kriege. Se had gelese da sillifer uut was en goud wir ien. Dan kon se geliek radikaol feur goud gaon. En dà het se oek al gedaon.” 

Met een bus glitter had hij de kerstboom goud gespoten. Het was een fraai exemplaar, maar wel twee maten te groot voor hun huiskamer in de flat. Met hulp van buren was die toch boven gekomen. “Je ken nou ien de huuskaomer je kont amper kere. Jammer? Juust lekker knus mè Kersemis. Ik gao nou gouwe burdjes en bestek aonschaffe. Duir plek ik kersbalhaokjes aon sodà de felielje dà oek ien de boom ken hange as se kluir sien mè de kalkoen.”

Zalig Kerstfeest.