Hoest ‘ie?

Vlak voor Nieuwjaar moest ik nog een pakketje versturen. Bij een servicepunt in de buurt stond een vriendelijke mevrouw bij haar fiets met een in feestpapier verpakt cadeautje. 

“Je ken ’t prebere, heur, de deur is los, muir di kon ik hier nie mir fersture. Bij een ander filiaol fan hullie kon ik dà nog wel probere, see die.” Ze hoestte even zwaar. “Muir ’t kon oek sien, dat ie mien gauw d’r uut wou hebbe feurda hoeste, dà’k hum nie aon sou steke flak feur ’t nije juir.” 

Dat kon dan zeker niet aan haar vriendelijke uitstraling hebben gelegen. Hoopvol stapte ik naar binnen, waar de bejaarde man achter de balie mij hartelijk ontving. Hij nam mijn pakje aan, bekeek het etiket en schudde nee. 

“Hij is d’r nie fandaog”, wees hij op de lege plaats naast hem. ”Dà pekske is feur hum sien besurgdienst. D’r was net oek al iemand. Huir hè’k geseit, dà se ‘t kon prebere bij een ander filiaol ien de stad. As je snel bint, kenne jullie mekuir nog effe moi hellepe aon ‘n prettig uuteinde.”

Toen ik buiten kwam, knikte ze al. “Ik sag ’t eigeste etiket op dà pekske fan jou.” Ze wilde duidelijk nog meer vertellen maar door de wind bleef ze hoesten. “Hè je nog effe? Lup dan mee nuir de oferkant. Staon we uut de wiend.”

Begeleid door weer een zware hoestbui staken we over. “Mot je wete, dà’k ’t errigste al kwiet bin. Ik blafte as ’n kameel. So noem ik ’t muir, umdà’k dà lewaoi ken uut de dieretuin. Dî juir bin ik allenig. De kiender sien saome nuir de sneeuw. Hè’k ‘n ouwe friend fan mien oferleje man opgebeld. Di is as ienfitaosie um met Oud en Nieuw saome te sien bij mien. Dà ken ik hier nou nie afgefe.” 

Ze hoestte de ingevallen stilte weg. “Ik wit, dat ie nou allenig tuus is. En ‘t adres steet d’r op. Nou ken ik jou wel fraoge um ‘t af te gefe, muir ‘n bietje frouw duut dà eiges.” We maakten het pakket weer stevig vast op haar fiets. Een vastberaden kamelenhoest kon ik nog een heel eind volgen.

Een gezond 2025 gewenst!